Selin Gülseven
@sonpocahontas
Hırsım ihtiyar deneyimlerim fazla genç.
Şu anda okuduğu kitaplar
Rommel, kendi zamanının içine sıkışmış adam. Savaşın ortasında strateji ile değil, vicdanı ile boğuşan adam. Beni en çok bu durum etkiledi.
Kitap Rommel'in 1. Dünya savaşındaki deneyimleri, Fransa'da ki yıldırım harekatlarını,çöl tilkisi lakabını aldığı Afrika cephesini muhteşem detaylandırarak anlatmış.
Bence en çarpıcı kısımlar Hitler ile olan ilişkisinin ve 20 Temmuz suikast girişimi sonrası yaşadığı trajik sonun anlatıldığı bölümler.
Kitabı okurken savaşın estetiği ile yıkıcılğı arasında sürüklenip duruyorsunuz.
Selçuk Uygur'un cümleleri savaşın tozuna bulanmış gibi çok gerçek ve çok duygulu. Kendisi Rommel'i sadece komutan değil insan olarak da anlayıp bize aktarmış. Bu da kitabı sadece tarih meraklıları değil insan ruhunun sınırlarını merak edenler için bile okunabilir kılmış. Okurken her sayfada bunu hissettim. Akademik bir titizlikle yazılmış bir kitap ama asla boğucu değil. Bu sayede Selçuk Bey'in çok iyi bir yazar olmasının yanı sıra iyi de bir anlatıcı olduğunu anlıyoruz.
Savaş tarihine katkıları için kendisine çok teşekkürler.
Reklam
Dünümüz,Bugünümüz,YarınımızEdebiyat
Yarının Adamı "Başkomutan" da bitti. Con Sinov'un büyük Ata'm için yazdığı 4. kitap. Seri sadece tarih anlatısı değil; bir milletin acısını, direnişini ve yeniden doğuşunu taşıyan bir ağıt diyebiliriz. Okurken bazı bölümlerde içim öfkeyle doldu. Yunan ve Ermeni çetelerinin Anadolu’da yaptığı katliamlar mesela inanılmaz acı. Ama bu öfkenin içinde bir başka duygu daha hissettim ki o da GURUR. Ata’mızın bize olan inancı, zekâsı, bilgeliği. Her satırda onun büyüklüğünü bir kez daha gördüm. Kelle koltukta gezen, sürekli yok edilmek istenen bir adamın gösterdiği aslan yüreklilik karşısında duygulanmamak elde değil. O, sadece bir lider değil; sadakatin, cesaretin ve umudun vücut bulmuş hâli arkadaşlar.
Kitap boyunca en çok etkilendiğim şey, Mustafa Kemal’in bizi asla terk etmeme düşüncesiydi. Her şeyin karşısında dimdik dururken, halkına olan bağlılığı bir an bile sarsılmadı. Bu sadakat, bu inanç, bu kararlılık. İşte bu yüzden onun evladı olduğum için gurur duyuyorum.
Con Sinov,bu büyük adamı öyle harikulade anlatmış ki etkilenmemek mümkün değil. Anlatımı sade ama derin, tarihsel ama duygusal. Mustafa Kemal’in yalnızlığı, stratejisi, içsel çatışmaları,hepsi birer insanlık dersi. Atatürk, sadece yarının adamı değil; bizim vicdanımız, cesaretimiz ve sadakatimiz.
Aziz ruhu şad olsun
Sarı Yüz üzerineEdebiyat
R.F. Kuang’ın Sarı Yüzü, yayıncılık dünyasının karanlık köşelerine ışık tutan bir roman. Hikâye, Athena Liu’nun ölümünden sonra el yazmasını çalan Juniper Hayward’ın yükselişini anlatıyor. Ancak bu yükseliş, sadece bir karakterin değil, edebiyatın etik sınırlarının da sorgulanmasına neden oluyor.
Hikaye genel olarak güzel ama bu denli abartılması bana sosyal medya şişirmesi olduğunu hissettirdi.
Bana göre Sarı Yüz, Juniper’ın iç hesaplaşmasından çok, edebiyatın “kimin sesi duyulur” sorusuna verdiği çarpıcı ama bir çok başka örneği de olan bir yanıt. Çünkü bu temalar, daha önce Jean Rhys’in Geniş Sargasso Deniz'inde, Margaret Atwood’un Kör Suikatsçi'sinde ve Elena Ferrante’nin Benim Olağan Üstü Akıllı Arkadaşım'ı gibi kitaplarda çok daha derinlikli biçimde işlendi. Kuang’ın romanı, bu örneklerin izini taşıyor ama sosyal medya pazarlamasına uygun biçimde parlatılmış.
Kitabın başarısı biraz da Kuang’ın zekice kurduğu sosyal medya stratejisinden geliyor: Athena Liu’nun hikâyesini çalan Juniper gibi, Kuang da yayıncılık dünyasının çelişkilerini ifşa ediyor. Bu, sosyal medyada kolayca alıntılanabilir, tartışılabilir, “gündem yapılabilir” bir kitap örneği mesela.
Kuang’ın metni, sosyal medya tartışmalarına uygun biçimde keskinleştirilmiş. Velhasıl güzel evet ama bu kadar abartmaya değer mi emin olamadım.
Kitap zevki tamamen e göre bir kavramdır bu sebeple bunlar benim kişisel düşüncelerim. Benim sevmediğim bir metni bir başkası hayran kalarak okuyabilir.
Teşekkürler,
Okurken gözyaşlarıma hakim olamadım, çünkü her satırda bir insanın yükünü,bir milletin kaderini ve kimsesizliğini buluyorsunuz.Mustafa Kemal Atatürk'ü bir komutan olarak değil, bir evlat,bir dost,bir aşık olarak da tanımaya başlıyorsunuz. Samsun'a ayak basan o genç adamın içindeki fırtınayı iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Kitap bir milletin doğuşunu anlattığı kadar Gazi'nin de iç yolculuğuna tanıklık etmenizi sağlıyor.Con Sinov'un kalemi ile geçmişe yürüyüp,kendi içinizde yanan istiklal ateşini de buluyorsunuz. İstiklal dediğimiz şey yalnızca bir zafer değil, bir bedel ve büyük bir inanışın sonucu. Aziz ruhun şad olsun kalbim, sana ne kadar teşekkür etsek az.
Rakı Ansiklopedisi "Meyhane Baskısı”, rakının sadece bir içki değil, bir kültürel anlatı olduğunu hatırlatıyor. Sayfaların arasında gezinirken, Türkiye’deki rakı fabrikalarının tarihçesinden, unutulmuş markalara; meyhane adabından, edebiyatta rakının izlerine kadar geniş bir yelpazeyle karşılaşıyorsunuz.
İlginç bilgiler içeriyor. En çarpıcı bilgilerden biri, Osmanlı döneminde rakı ticaretinin en yoğun olduğu zamanın II. Abdülhamid dönemi olduğudur. Bu, rakının sadece bireysel bir keyif değil, aynı zamanda ekonomik ve sosyolojik bir unsur olduğunu gösteriyor. Devletin denetiminde yapılan üretim, gayrimüslim nüfusun meyhane kültürüyle iç içe geçmiş ve zamanla tüm toplumun ortak hafızasına yerleşmiş mesela.
Bu ansiklopedi bana şunu hatırlattı: Rakı, sadece bir içki değil. Bir kültür mirası,bir hafıza ve bir anlatı biçimi. Her kadehte biraz tarih, biraz edebiyat, biraz yalnızlık belki biraz neşe ve hüzün var. Ve biz, bu ansiklopediyi okurken, aslında kendimize dair de parçaları buluyoruz.
Not:Rakı edebiyatını sevmem yok içen kadın şöyledir böyledir, adabı şudur budur gibi aptal aptal güzellemerden hoşlanmam.Kadehi ağzıma götürür içerim en önemli adapta budur "ağzınla"içmek,bu bir incelemedir.
Teşekkürler.
Reklam