Sümeyya
@sonragoruselim
İnsan erken öğreniyor gözyaşını. Harfler ıslanıyor. Renkler terk ediyor. Sesler çok eski bir mezar.
İnsan iyiliği öğrenmeden bilirmiş de, kötülük
için zaman gerekirmiş.
İnsan geçmişini sevmeden yaşayamazmış. Hatıra ne demek, yeni anlıyorum.
Sanki herkes kendi evinde misafir. Kimse bir yere yetişemiyor.
Biliyor musun, insan birden yaşlanıyormuş. Çocukların gamzeleri, yapraklı sular, büyüklerin gökyüzü saatleri, yatak kokuları, eşiklerin büyüsü, ay masalları, ağaçların düğünü... yaşama mucizesi diye sevdiğimiz ne varsa, birden bir çınlamaya dönüyor. Yaşlanmanın da ötesinde, insan zaman kılığında bir ölüm hecesiymiş.