Derin bir nefes alalım evet, tamı tamına bir yıl sonra bu kitabı bitirdim. Bu kadar uzun sürmesinin nedeni benim o zamanlar kitap okumaya alışmaya çalışmam, okuması kolay ama her sayfanın yoğunluğu mu bilmiyorum ama ruth senin Allah belanı versin. Ben senin kadar olmadı gerektiği gibi yazılan sinsi, bahanelerin ardına saklanan, hilekar bir kadın görmedim.
Yazılışın, olman gereken, mevkin seni anlamama neden olsa bile yaptıklarından hatta direkt seni oo kadar sevmiyorum hatta nefret ediyorum ki... Eğer kaşındaki martin değil başka birisi olsa umrumda olmazdı ama ruth böyle benim sabrımı sınadı hele hele sonda yaptığı şey...
Neyse rutha sövme seansım bittiğine göre kitaba gelebilirim. Öncelikle bu kitabı anlamak için hani %100 anlamak için ciddi bir sosyoloji, piskoloji, şair, siyasi bilgiye sahip olmalısınız yada sürekli sayfanın arkasına gidip bilgileri alıp devam etmelisiniz. Açıkçası arkaya bakmak çok yorduğundan ben devam ettim ama şu an bile anlamadığım görüşler ve bilmediğim şeylet oldupunu biliyorum.
Üstüne bu kitabı okuması kolay ama anlaması, irdelemesi bence zor bir kitap. Okurken hiç zorlanmadım, bilmediğim kelimeler bile aşinalığım vardı ama yukarıda dediğim şeyleri bilmediğimden bazı sayfaları iki üç kere okuyup düşünmek zorunda kaldığım oldu.
Onun dışında Martin, sen nasıl bit karaktersin. Sen benim hayatımda okuduğum en kırık, sonuna en rahatladığım, farkındalık anlarında seninle beraber üzüldüğüm nadir karakterlerdensin.
Bir çok kitap okudum ama bu kadar aralıklı aralıklı okumams rağmen her bir sahnesi zihnime kazınan başka bir kitap çok az oldu. Yazarın dili bu konuda aşırı iyi, hele o son 200 sayfadaki betimlemeleri, martini yaşadıklarını vermesi, o boşluk hissiyle beraber son sayfadaki yaşamla ölüm arasındaki çırpınışı o kadar güzel verdi ki...
Tek
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"Tıpkı o günlerdeki gibi, tıpkı o halimdeki gibi... Yıllar geçmişti üstünden, kurtulmuştum kimilerine göre göre ams hiç bir zaman iyi olmamıştı ve hiçbir zaman ne yapacağımı bilememiştim. Bu resimde iyi veya güvenli olan, mutluluk vadeden hiç bir şey yoktu. Kendimi kurtarsam, içeride bekleyen küçük kızı kurtarsam bile bitmeyecekti, sonu yoktu sokakta bırakılan çocukların. Oysa herkes bu kadar bencil olmayı bırakıp birini kurtarsa,dünyada kötülük böylesine kol gezmezdi.
...
Zavallı küçük aptal kız... Benim salak bir elbise yüzünden melek olabileceği mi sanıyordu. Dünyanın ona ne yapacağının farkında değildi.
Bütün meleklerinin kanadını kendisi kıracaktı.
En büyük günahlar hep melek olanlardı."
"İstanbulda yaşamak nasıl bir his biliyor musun? Hayatımın bir kısmını otogarlarda ve havaalanlarında uyuyarak geçirdim, kalcak bir yererim olmadığı için...Başka şehirlerden gelen insanlar yol kenarlarında dilenen çocuklara üzülerek bakarlar önce, ikinci kez gördüklerinde de üzülürler, üçüncüde onu orada görmeye alışmışlardır. O çocuk o yolun bir parçası olmuştur artık; dördüncüde ise onu görmezler bile, üstüne badıp geçtikleri bir yol olur o. İnsanlar alışır, her şeye alışır ve her şeyi görmezden gelir. Üzülmüzler demiyorum; öfkelenmezler, demiyorum ama herkes ilk önce 'Bu benim hatam değil' diyerek kenara çekilir, sonra 'Bunu ben düzeltemem' der, ardından 'Dünyayı ben kurtaramam'der. Süper kahramanlar filimlerde hep çok güçlü gösterilir çünkü insanlığı kurtarmak için çok güçlü olunması gerekir ama bu nasıl büyük bir yanılgı... İnsanlığı kurtarmak için insan olunması gerekir sadece."
"Bu benim suçum değil... Senin suçun da değil. Neden birilerini suçlamak zorundasın."
"Senin değil, benim değil ama birilerinin. O birilerine izin verenler kim? Sen, ben ve diğerleri. Anlamıyor musun ? Tek bir suçlu yok, birileri bunu başlatmadı. Bu başladı ve hiç kimse bunun karşısında durmadı... Birilerinin çığlık attığı yerde, birileri sadece kulaklarını tıktı. Herkes sokak hayvanlarını sevdiğini söyledi ama kimse onları evine almadı, çoğu evinin önüne bir kap su bırakmak için bile oturduğu yerden kalkmadı. Oturdukları koltuklar, uzandıkları yataklar hep daha konforluydu."
"Yaptıklarım, söylediklerim, hepsi birer pişmanlıktı. Hepsi birer zaaftı ve insanlara zaaflarınızı gösterdiğiniz zaman, bunu size karşı kullanacakları anı kollarlardı. Ayza da hepimiz gibi kendini iyi bir insan sanıyor olabilirdi ama bir gün, öyle bir an gelecekti ki kendisini başka bir yolu olmadığına inandırdırıp yalnış seçimler yapacaktı. Hepimiz gibi kötülüğüne kılıflar uyduracaklar, hepimiz gibi günahları için şeytanlarını suçlayacaktı."