"Hatalar bir öğrenme deneyiminden ibaretti, dünyanın sonu değildi. Geçmişin hayaletleriyle yüzleşmek yerine kendimi yoluma devam etmeye zorlayarak hata yapıyorsam ne olmuş? Bu kararı vermek, başka kimseye değil, bana düşerdi."
"Etrafıma hayali parmaklıklar oluşuyor beni kafese tıkıyorlardı. Nişanlanma konusunda duyduğum kaygıların sebebi işte tam buydu. Thomas, benim ne yapmam gerektiğine dair ne zaman görüş belirtirse özerkliğimin avuçlarımdan kayıp gittiğini hissediyordum. Bu böyle başlamaz mıydı zaten?Temel haklarınız ve istekleriniz, bir başkasının sizin ne yapmanız gerektiğine dair fikirlerine göre yönlenerek yavaş yavaş yok olurdu."
"Ne var ki yas tutman veya bir şeylerden etkilenmen güçsüz olduğun anlamına gelmez, Wadsworth. Bazen güç, ne zaman biraz geri çekilme gerektiğini bilmektedir."
"Sırf tanrı bana çocuk doğurma kabiliyeti bahşetti diye aklım yetersizmiş gibi davranılmasını kabul etmeyecektim. İçimden, boş ver gitsin, diye çığlıklar atıyordum fakat sonucu ne olursa olsun bu basit emre itaat etmem mümkün değildi. Duruşumu dikleştirdim.
"Ben neşterimle çalışabileceğim yere aitim, efendim. Sizin böyle söylemeye hakkınız..."
"Ona son zamanlarda başıma musallat olan sanrılardan ne kadar korktuğumu anlatmayı her şeyden çok istiyordum. Zamanla düzeleceğimi söylemesini istiyordum. Bir gün ölülerin yerlerinden kalkacağından korkmadan neşterimi kullanabileceğimi söylemesini... Bir gün nişanlanacak olursak hiç bir zaman beni kısıtlamayacağına söz vermesini... Ama o, bu kadar savunmasız haldeyken böyle şeylerden nasıl bahsedebilirdim?İçimdeki çatlağın gittikçe büyüdüğünü ve bir gün düzelip düzelmeyeceğini hiç bilmediğimi nasıl itiraf edebilirdim? Belki kendimle beraber onu da dibe çekebileceğimi nasıl söyleyebilirdim?"