Emrah

@sosylog1·
·
sabitlendi
Ben tamamlanmadım. Eksik kaldım. Bir parçasını bir yerlerde kaybetmiş herkes kadar üzgün baktım dünyaya.
Sayfa 163
Reklam
Uyku tıpkı ölüm gibiydi; her şeyi silen,yaşadıklarımızı bir süreliğine de olsa sindirmemize yarayan bir unutma hali. Bazı uykular unutmanın diğer adıydı.
Dünyanın kuralı böyleydi, geç anlamıştım: kimileri neşeyle gülüp eğlenirken, kimileri de hayallerinin bedelini öderdi.
Kitaplar, içimdeki o bitmek tükenmek bilmeyen yalnızlık hissine eşlik ediyordu ve doğrusu bundan çok hoşnuttum.
Gerçek hayattansa kitaplardaki dünyada yaşamak bana daha güzel geliyordu. Kitaplar yalnızlar içindi çünkü. Dışarıdaki gerçek hayat onları avutamadığı için okuyordu insanlar.
Reklam