Emrah

@sosylog1·
·
sabitlendi
Ben tamamlanmadım. Eksik kaldım. Bir parçasını bir yerlerde kaybetmiş herkes kadar üzgün baktım dünyaya.
Sayfa 163
Sanki içinde onu dinleyen başka biri varmışçasına,sessizliğin ağırlaştırdığı tüm o kederli sözleri yalnızca kendi içine döküyordu.
Uyku tıpkı ölüm gibiydi; her şeyi silen,yaşadıklarımızı bir süreliğine de olsa sindirmemize yarayan bir unutma hali. Bazı uykular unutmanın diğer adıydı.
Dünyanın kuralı böyleydi, geç anlamıştım: kimileri neşeyle gülüp eğlenirken, kimileri de hayallerinin bedelini öderdi.
Kitaplar, içimdeki o bitmek tükenmek bilmeyen yalnızlık hissine eşlik ediyordu ve doğrusu bundan çok hoşnuttum.