“Ölüm zor,” dedim, “Bunu annemin mezarına her gittiğimde tekrar ve tekrar anlıyorum... Yine de bir gün geliyor ve sen istemesen bile o acı azalıyor. Ondan sana kalan tek şey o acı olsa bile, bir gün o acıdan da vazgeçiyor insan. Anısı hep kalbinde kalıyor ama acısı, bir gün mutlaka geçiyor Şövalye...”
“Geçecek...” dedi şövalye gözleri ağaç dallarının arasından sızan gökyüzünü izlerken, “Geçmek zorunda.”