"Karanlıkta bulutlar parçalanıyor, kaldırımlarda yağmur kokusu. Burası Soyhan. Buradan, ıslanmadan çıkamazsın."
O nasıl bir başlangıçtı, o nasıl bir sondu? Gerçekten şoktayım ve ağlıyorum. İlk kitaba göre çok farklıydı. Fantastik ögeler bu kitapta daha çoktu ve bu durumu çok sevdim. İlk kitabı okuduğunuzda aklınızda çok fazla soru işareti kalıyor bu kitapta ise her şeyi yavaş yavaş anlayıp, öğreniyoruz. Kitap çok akıcıydı. İlk kitaba göre çok aksiyonluydu. Sürekli bambaşka olaylar yaşanıyordu. Ayrıca bu kitapta duygusal kısım da ağır basıyordu. Okurken sürekli olarak ağladım. Yaşanan olayları bizzat ben yaşıyormuşum gibi hissettim...
Kitap bir anda bitti ve ben "Nasıl yani?" falan oldum.
Karakterlere gelecek olursam, Nil ve Pamir en sevdiğim karakterler ve en sevdiğim çiftler arasına hemen girdi. Nil ne yaşadıysa, ne hissettiyse aynı şeyleri ben de yaşadım ben de hissettim. Çok özel bir karakter benim için. Pamir... Ne diyebilirim bilmiyorum sadece şunu bilin onu çok sevdim. O kadar çok sevdim ki... Hatta Pamir'in sağ gözünden düşen bir damla yaşta takılı kaldım ben. Melih'e çok üzüldüm. O itiraf ettiği şeye çok şaşırdım. Çok özel bir karakter oldu benim için. Hepsinden ayrı olarak ise en sevdiğim Zifir oldu. Nil'in küçük siyah kedisi. Ziyan kedi...
Çok severek okuduğum bir seri oldu. Okuyuculara tavsiye ederim :)
"Yelkıran artık Kalpkıran değildi."
Yıllar sonra tekrardan Siyah Kuğu okumak, insana bir tuhaf hissettiriyor. İlk okuduğum zamanlar ne kadar çok sevdiğimi hatırlıyorum da şimdi...
Hep Soyhan da yaşamak istemiştim gerçi sonradan kendi evrenimi yarattım ama olsun Soyhan hep ayrı. Siyah Kuğu çocukluğuma dönmek gibi oldu. Yaklaşık yedi yıl önce. Herkesin dediği gibi o kadar yarım kalmış bir kitap ki. Belki de Pamir'in Nil'e yarımsın demesi gibi.
İlk okuduğum zamanlar Melih'i çok seviyordum. Yaren cadısından da nefret. Hâlâ öyle. Birde Beyza yazım tarzını bir üst levele çıkarmış eski kitaplarını okuyunca aşırı fark ediliyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bu kitap ile tanıştığımda liseye gidiyordum, şimdi 25 yaşındayım. Büyüdüm, geliştim, değiştim. Okuma tarzım, kültürüm değişse de her Kasım Nil ve Pamir’in dünyasına yeniden “merhaba” diyorum. Çünkü lisede Nil gibi temiz bakardım dünyaya. Aynı Nil’in hayatı gibi karardı benimde hayatım. Bu kitabı her okuduğumda kendimi yine o kalbi, ruhu temiz kız gibi hissediyorum. Pamir, Nil’in yıllarca uzaktan izlediği, sevdiği adam. Nil, pisişik güçlere sahip hiç yılmadan, usanmadan Pamir’i seven kız. Soyhan, karanlık bir evren. Bu evrende yaşamlarını sürdüren Pamir ve Nil’in bir gün yolları kesişiyor. Nil artık Pamir için görünmez değil. Pamir ise artık Nil’in gözünde o temiz adam değil. Yer altı dövüşlerinin vazgeçilmez adamı Pamir, Nil’in düşündüğü gibi dümdüz lise öğrencisi değil. Bazen kavgalarla, bazen şefkatle birbirlerinden kopamayan bu ikili birbirlerinden kopamadıkları gibi belalardan da kopamıyorlar. Bir kitap salep ve tarçın kokar mı? Bu kitap kokuyor. Buram buram sonbahar ve kış mevsimleri gibi üşütüyor Pamir’i okumak. Oysa Nil huzurdan ibaret. Bu kitap benim masumiyetim, bu kitap benim lisede döktüğüm gözyaşlarım, bu kitap benim sırdaşım. Yıllar sonra okuduğumda Nil’in, Pamir’e olan sevdasını tam kalbimde hissediyorum. Bu kitap karanlık bir dünya olduğu için sadece yetişkinlere önerebilirim. Ortaokul çağındaki okuyucuların okumamasını tavsiye ederim.
Filmlerde ve kitaplarda sık sık gördüğümüz çoğu zaman nefret ettiğimiz o sarışın zengin kızlardan biri olan Alena Doran'ın hikâyesi. Çoğu şeyin dışardan göründüğü gibi olmadığını anladığımız bir kitap. Biraz daha içeriğe ve karakterlere odaklanacak olursak kitapta sürekli Alena'nın yemek yememesi sadece su kahve ve bazen de salatayla beslenmesinden bahsediliyor kız bir haftada 8 kilo veriyor bakın 8 bu kadar çabuk kilo kaybeden ve doğru düzgün bir şeyler yemeyen biri nasıl o kadar sağlam durabilir veya hiç mi şekeri felan düşmüyor bu kızın anlamadım. Neyse bir ara adı sıkça duyulan Ege diye bir karakter var Alena'nın onla evlenmesi isteniyor şirket için bir anda oluyor ve bitiyor bütün bunlar sayfa sayısı çoğalsın diye mi konulmuş anlamadım hem annesi oyle boyle bir karakter degilken hemen bu işten vazgecilmesi de aşırı sacma geldi bana. Ayrıca Alena'nın İnci ve Eylül diye de iki arkadaşı var kız Eylül'ün sürekli sevdiği çocuklarla çıktığından felan bahsediyor hatta bir ara Eylül Alena'ya sürtük felan diyor ama Alena hâlâ bunlarla takılmaya devam ediyor anlamıyorum orayı ne kadar salakta olsan bırakırsın su kızları. Erkek ana karakter Milas Adin var bir de Milas başta çok soğuk içine kapalı gizemli aşırı havalı bir karakter gibi gösteriliyor ama sonrasında değişiyor tabi bir de Duygu var mesela Duygu da birden değişiyor pasaklı bir kızdan marka giyinen çok güzelleşen bir kıza dönüyor ama bunun nasıl olduğunu yazar anlatmamış hiç Duygudan da okusak güzel olabilirdi. Bunların ortak arkadaş grupları felan var kitabın belli bir bolumunden sonra hiç yoklar, hiç bahsedilmiyorlar Duygu gibi. Kitabın sonuna doğru sadece Alena ve Milasa odaklanmış yazar diğer karakterlerden bahsedilmiyor sadece sonuna doğru büyük bir şeyler ortaya çıkıyor o kadar bu büyük şeyler ortaya çıkmadan
Bu roman, ilk satırından itibaren okuyucuyu içine çekmeyi başarıyor. Siyah Kuğu, olağanüstü bir aşk hikayesini anlatırken fantastik unsurlarıyla da dikkat çekiyor. Kitap, Soyhan adlı bir şehirde geçiyor ve karakterler arasındaki sırların etkileyici bir şekilde örülü olduğu bir dünyada ilerliyor. Nil Han, hava olaylarını kontrol edebilen bir genç kızdır. Pamir Yelkıran ise Nil’in hayatına dahil olan gizemli bir karakterdir. Siyah Kuğu, sıradışı bir aşkın ve gizemlerin iç içe geçtiği bir hikaye sunuyor. Eğer bu türden hoşlanıyorsanız, kesinlikle okumalısınız
5/5
Selam. Nasılsınız? Ben iyi değilim. İçim çok buruk çünkü bu sonu kabullenemiyorum. Nasıl olabilir anlamıyorum. Bir anda ortaya çıkan karaktere mi şaşırayım, herkesin her şeyi bilmesine mi şaşırayım, sonuna mı şaşırayım bilmiyorum. Kafam o kadar karışık ki...
Kesinlikle Mine, Yaren, Leyla ve Atahan'dan nefret ediyorum. Bu kadar kötü olmalarından nefret ediyorum. Yaptıkları şeyler... Diyecek bir şey bulamıyorum. Hele ki dedikoducu kızın kim olduğunu öğrendikten sonra o kişiden daha çok nefret ediyorum.
Pamir... Of bu kitapta daha samimilerdi ama yine olamadılar. Ağlamak istiyorum. Siyah evreni bitirmek istiyorum. İkisi güzel bitsin istiyorum. Umarım Vernem Nidahen de güzel bitiyorlardır.
Ruh Kadehi kesinlikle çok yaralıyor insanı... Her sayfayı çevirirken yok artık dedirtiyor.
Ki Melih... Of anlamıştım ama çok üzüldüm yaa. Keşke söyleseydi ama bir şey değişir miydi bilemiyorum. Kesinlikle bu seriyi okumalısınız. Okuyun okutturun. Sağlıkla ve kitaplarla kalınn
"Kırılmış kanatlar, incinmiş kalpler, kaybolmuş ruhlar... Söylesene Siyah Kuğu, sen buradasın diye mi yağmur yağıyor, yoksa bulutlar da mı bize ağlıyor?"
"Ben ölsem unutamam seni."
"Burası Soyhan. Buradan, ıslanmadan çıkamazsın."
"Gökyüzü bir mezarlık."
"Yelkıran, artık Kalpkıran değildi."