Ebû Rebîa'nın hanımı vefat ettiğinde, kabri başında durup şöyle dedi:
“Allah sana rahmet etsin ey filanca...
Şimdi sen şifa buldun, hastalanan ise ben oldum.
Sen afiyete kavuştun, imtihana uğrayan ise ben oldum.
Dünyanın seninle bir anlamı vardı; senden sonra ise artık onun bir anlamı kalmayacak.”
Sonra evine döndü.
Evinin sağına soluna baktı, gözlerini gezdirdi, «Lâ havle ve lâ kuvvete illâ billâh» dedi ve «İnnâ lillâhi ve innâ ileyhi râciûn» diyerek istircâda bulundu. Ardından şöyle dedi:
“Şimdi bu ev de öldü!”