soyopdo
@soyopdo
10 okur puanı
Nisan 2025 tarihinde katıldı
Geçmişte toplumumuzun bu kadar vahim durumda olduğunu bilmiyordum. Sanıyordum ki insanlar İslami değerlerle huzurlu mutlu bir hayat sürüyordu. Her Türk edebiyatı eserinde daha da hayrete düşüyorum özellikle kadınların yaşamı ve dinin yaşanışını gördükçe. Kadınların eve hapis yaşaması, bi pencere önünde durmanın bile çok görüldüğü, mal gibi istenildiğinde alınıp istenilmediğinde atılması, insan değeri görmemesi, başındaki(!) erkeğin vicdanına mahkum bi kaderi yaşaması, sokakta rahatsız edilmeden yürüyememesi.. Evlilik yöntemlerinin garabetliği..nikahsız cariye, odalık gibi kavramlar rezalet şeyler..
Reklam
Genç kızlık arkadaşı olan hanımların her birinin bahtına düşen kocayla farklı kaderlere savrulmaları sonrası mektuplaşmalarından oluşan incecik bir kitap. Son iki mektup ise henüz bekar olan ve çevresindeki kötü örneklerle umutsuzluk kendi hayallerindeki ihtimallerle ise umut duyan iki genç kızın hisleriyle bitiyor. İlk kez okuduğum Fatma Aliye Hanım'dan başka kitaplar da okumak istiyorum. O yıllarda kadın yazar olmak başlı başına bir cesarettir diye düşünüyorum. Ülkemizde kadınlar olarak günümüzdeki kazanımlarımızın önemini kavramak ve sahip çıkabilmek için o yıllardaki kadınların yaşadıklarını, mücadelelerini, en önemlisi iç dünyalarını bizzat kadınların kaleminden okumak çok değerli ve elzem. Özellikle genç kızlarımızın, aslında her yaştan kadınlarımızın okumasını isteyeceğim bir yazar.
Levâyih-i Hayat (Hayattan Sahneler)Fatma Aliye Hanım · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 20255,2bin okunma
Kitabı beğenmekle birlikte beklentimi fazla yükselttiğimden olsa gerek biraz yüzeysel kaldı gibi hissettim. Özellikle sondaki dönüşü yüzünden böyle hissettim sanırım. Neriman'ı daha derin bir karakter olarak beklemiştim. Yıllardır sürdüğü belirtilen yeniliğe iştiyakından, duyduğu bir hikayeyle ve bir anlık samimiyetsizlik farkındalığıyla bir anda geri dönmesi biraz garip geldi bana. Macit kısmına da pek girilmemişti. Genel olarak Neriman'dan daha derin dini bir sorgulama beklemişim sanırım ama daha kültürel açıdan ele alınmış. Çünkü dinen bakarsak örneğin ud/kemençe ve piyano/keman arasında bi fark olmamalı. Neyse yine de Peyami Safa'nin kalemini yine beğenerek okudum. Birkaç saatte biten güzel bir hikaye oldu. Son toplantıda Ferit'in Doğu ve Batı kültürünün birbirini tamamlamasıyla ilgili söylediklerini beğendim.
En büyük nimetin sağlık oluşu ve kaybetmeden anlamıyor oluşumuz. Gerçekten de okurken, son zamanlarda dert ettiğim diğer bütün şeyler gözümde önemini kaybetti. Silkelenmeli ve kendimize gelmeli. Özellikle gençler olarak genelde sağlığımızda ciddi sorunlar yaşamadığımızda en büyük derdin parasızlık, başkalarında görüp hayal ettiğimiz gibi yaşayamamak olduğunu zannediyoruz. Halbuki ciddi bir sağlık sorunu ve/veya ciddi ağrılar çektiğiniz bir deneyim yaşadığınızda "sağlık olsun" lafının ne demek olduğunu anlıyorsunuz. Normalde beğenmediğiniz eviniz yatağınız bile olsa o hastane odalarında kaldığınızda evinizin hayali sıcacık tertemiz bir saray gibi hissettiriyor. Kendi evinizde demlediğiniz çayı ağız tadıyla içebilmek, canınızın istediği bi yiyeceği alıp evinizde yiyebilmek, ağrısız mışıl mışıl uyuyabildiğiniz geceler.. Sağlığı yerinde oldukça insana hiçbir şey koymamalı kimseye canını sıkmamalı gerek yok gibi geliyor.
Ben de kitaptaki çocuğun yaşadığı kadar olmasa da bir keresinde ciddi bir hastalık şüphesiyle gözlerimde görme kaybı olmuş şekilde 1 hafta hastanede yattım. Gelecekte normal bir hayat sürebilecek miydim meçhuldü, çok düşündüm. Hastanede kaldığım süre boyunca (ki o 7 gün bana aylar gibi geldi) meğer her şeyi ne kadar büyütüp üzülmüşüm kendimi sıkmış hırpalamışım bunları fark etmiştim o an sağlığımdan olmuştum ve başka hiçbir şeyin önemi kalmamıştı. Birkaç yıl sonra da farklı bir rahatsızlıkla sancılardan ne hareket edip ne yerimde durabildiğim, ağrıdan uykusuz bitap düştüğüm, gunde 2 kez yapılan ağrı kesici iğnenin bir sonrakini vaktinden saatler öncesinden dakikalar sayarak beklediğim bi sürec yaşadım, neyseki bunu bir ameliyatla ve sonrasında günden güne toparlandığım 1 aylık evde yatmayla atlattım. Kendi yaşamayanın anlayabileceği bir şey değil. Allah
Kısa olduğundan okuyup bitirdim ama beni pek etkilemedi doğrusu. Kitap arkası yazısıyla girdiğim beklentiyi karşılamadı. Karşılıklı aşk olmadan başlayan bir evliliğin emekle bir sevgi inşa edeceğini düşünmüştüm ama bence öyle olmadı sonu da bi garip bitti.
Reklam