İrem Özbey
@spirited
Zekâsını bilim ve sanatla bileyen biri.
Moleküler Biyolog
Kocatepe Uni.
7 okur puanı
Ağustos 2022 tarihinde katıldı
FARELER VE İNSANLAR\JOHN STEİNBECK(İNCELEME)John Steinbeck
Aklı yerinde olmayan bir insanın iyi olmaktan başka şansı var mıdır? Yanlışlıkla işlediği günahlar kötü olmaktan çok uzaktır. İyiliğin dozunu fazla kaçırmaktan başka hiçbir şey değildir. Bir insanı sevgiden öldürebilmek için aklının yerinde olmaması gerekir. Öyleyse akıl mıdır iyiliği yok eden, yoksa kötülük müdür akla hizmet eden, görünür olan? Bütün akıllılar kötü müdür? Ya da tüm kötüler akıllı mıdır? Dünyanın farkında olabilmek için akıl mı gereklidir? Bu farkındalık mı beraberinde kötülüğü getirir?
Lennie de aklı başında olmayanlardan. Gördüğü yumuşak şeyleri okşayarak öldüren bir akıl yoksunu. George Lennie'ye göre daha fazla farkındadır gerçekliğin. Peki George, Lennie bu kadar tehlikeliyken neden tutar onu yanında? Ya alışkanlığın verdiği rahatlıktan dolayı ya da onu gerçekten anlayabildiğinden. Tabi daha kötü bir ihtimal de var ki; Lennie'yi ve onun kusurlarını kullanarak hızlı bir şekilde istediği yaşama kavuşmak -bir bakıma anlaşılabilir. Çünkü zaten Lennie'ye katlanarak bunun bedelini ödüyor olduğunu düşünür George. Ya bunların hiçbiri değilse? Ya George Lennie'yi gerçekten seviyorsa? Hem öyle olmasa Lennie neden George'un yanında kalsın ki? Aklı başında olmayan bir insan kimin onu sevdiğini (gerçek sevgiyi) hisseder. Daha da ötesinde bunu gerçekten bilir. Ama yine de yetmez bu sevgi. Sevgi iki insanın bir arada kalması için çoğu zaman yeterli olamıyor. Tabi bu sevginin suçu değil. Onu yeterince anlayamamanın suçu. Sevgiyi alışkanlığa dönüştürerek onu söndürmenin sonucu. Halbuki onun fitilini her gün ateşlesek nasıl da farklı olurdu her şey. Ateşleyebildiğimiz az sayıda sevgi fitili de Lennie'yi yaşatmaya yetmedi. Lennie her şeyi severek öldürürken George, Lennie'yi içinde barındırdığı tüm sevgiyi sadece acımakla yetinerek öldürdü.
Reklam
KÖRLÜK/JOSE SARAMAGO(İNCELEME)
Neydi körlük? Sahip olduğumuz bir duyu organımızın işlevini yitirmesi miydi sadece? Yoksa koca bir insanlığın halihazırda var olan kusurunun somut hale mi gelmesiydi? Kör olmak. Hiç olmaktan farksızdı birileri için. Haksız da sayılmazlardı. Kör olmak. Durmaktı kör olmak. Yaşamı anlamaya , aramaya çıkmaktı kör olmak. Hem de ne arayış.. Ekmeği, suyu, gözyaşını, tensel ihtiyaçları, duyguları aramaya çıkmaktı. Asla dinlemeye tenezzül edilmeyen o seslere muhtaç kalıp, seslere deli gibi açlık çekmekti. İnsan olduğunu zannedenlere birer hayvandan farksız olduklarının hatırlatılma şekliydi körlük. Hatta bazılarının hayvandan daha da hayvan olduklarının gözler önüne serilişiydi (olmayan gözlerin) . Peki ya körlerin içinde gözleri gören tek kişi olmak? Bu körlükten de beterdi. Binlerce acizliğin vücut bulmuş hallerini izlemek, türünden utanmak, duramamak, körlüğü yaşamanın yanında iliklerine kadar hissetmek, daha fazla utanmak. Kimse görmese bile günah işlediğini düşünüp, kendinden tiksinmek. Ama yine de bir insan olmak için kimse görmese de çabalamak.
Kitapta kimsesinin bir adı yok. Bunun bir öneminin olmadığı da aşikar. Önemi kalmayan tek şey isimleri de değil; meslekleri, statüleri, aileleri içindeki konumları, yaşadıkları toplumda var olabilmek için edindikleri hiçbir sıfatın önemi yoktur artık. Kendi söylemleriyle bir hiçtirler. İnsan olamayışları karşısında tavır takınmaya çalışan bir grup aciz ordusundan farksızdırlar. Uğruna yıllarını verdikleri birkaç dünyevi uğraşları ve eşyaları da avutamaz artık onları. İçlerinden bazıları tam anlamıyla başaramasa da insan kalabilmek yolunda adım atmayı akıl edip, vicdanıyla savaşır durur. Geç kaldığını anlamakta da geç kalır yine.