Zayıf antropik ilkenin geçerliliği veya yararlılığını tartışan insan azdır. Bazılarıysa daha da ileri giderek bu ilkenin daha güçlü bir biçimini ileri sürer. Bu kurama göre ya çok sayıda farklı evren vardır ya da tek bir evrenin her biri kendi başlangıç koşullarına ve belki de kendi bilimsel yasalar kümesine sahip çok sayıda, farklı bölgesi vardır. Bu evrenlerin çoğunda koşullar karmaşık organizmaların gelişimi için uygun değildir; sadece bizimki gibi birkaç evrende akıllı varlıklar gelişecek ve "evren neden gördüğümüz biçimde?" sorusunu soracaktır. Yanıtı da basit olacaktır: Farklı olsaydı biz burada olmazdık!
Bir astronot bir kara deliğin içine düşerse kara deliğin kütlesi artacak, ancak en sonunda bu fazladan kütleye denk bir enerji evrene ışınım biçiminde dönecektir. Bu yüzden astronot bir anlamda "geri dönüşüme" uğrayacaktır. Bir çeşit ölümsüzlük evet, ama oldukça üzüntü verici, çünkü kara deliğin içerisinde parçalarına ayrıldığında astronot için kişisel bir zaman kavramı neredeyse tam bir kesinlikle sona erecektir! En sonunda kara delik tarafından yayılan parçacık türleri bile astronotu oluşturanlardan genel olarak farklı olacaktır: Astronotun yaşamayı başaran tek özelliği kütlesi veya enerjisi olacak.