Sercan Alagöz
@srcn33_
Hemşire - Türkçe Öğretmenliği mezunu
Lisans Mezunu
Mersin
Mersin, 1 Eylül 1997
54 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Benim için uzun ama yorucu olmayan bir maraton oldu.
Nereden başlayacağımı bilemiyorum. Etkisinden kolay kolay çıkamayacağım ve okurken uzun zaman sonra ilk defa bırakamadan devam etme isteği ile doldum taştım. Cevdet Bey’le başlayan serüvenimizde toplamda üç kuşak anlatılıyor kitapta. İlk kuşak ve üçüncü kuşak ile ilgili detaylı ve belirli bir konusu yoktu. Orta kuşakta anlatılan ve yoğun duygularla bizi de kuşatan karakterlerin yaşamı ders çıkartılacak nitelikteydi. Ben hep böyle geçmiş yaşamları ve aile hikayelerini oldum olası çok sevmişimdir. Bu kitap için anlatacak çok şeyim var ama ifade edecek duygularım sanki yetersiz kalacak gibi.
Kitap bittikten sonra kendi kendime ne okudun diye sorunca şöyle cevapladım ‘Olayın azlığı karakterlerin ruh halini ve amaçları için inançlarını ve insanların ben buyum dedikten sonra bile değişebileceğini gösteren bir serüvendi.’ benim için.
En sevdiğim karakter oldu en sevmediğim karakterler oldu ama genel olarak karakterlerin hepsi çok inançlı olması ve yazarın kendi karakterini de yansıttığını düşündüğümden benim için bu kitap okuduğum Türk yazarlar arasında Orhan Pamuğu birkaç basamak üstte taşıdı.
Zamanın hızlı geçip gittiğini ve bittiğini değil de daha çok o zamanın içine neler sığdırabileceğini gösteren soyut, düşüncelere ve amaçlara odaklanan gelişmek, değişmek için çabalayan gençlerin hikayesini okuyoruz.
Biz de okurken daha birkaç sayfa baş karakter olarak okuduğumuz otuzlarında dediklerimiz aniden yaşlanıp çocuklarını ve torunlarını okuduğumuzda bir garip oluyoruz istemeden de üzülüyoruz ama biz de böyle olacağız da demeden geçmiyoruz.
Bir bakmışız ki ilk kuşaktan üçüncü kuşağa hızlı bir geçiş yapmışız. Herkes yaşıyor ama herkes gerçekten yaşamıyor. Bir defa geliyoruz dünyaya insan ölür ama sanat ölümsüzdür. Bir
Öyle kalın kitaplar olur hani böyle detayları okursun o detaylarda kaybolursun ya da kendini bulursun kitap bittiğinde ise yine de bir şeylerin eksik olduğunu ve keşke şöyle olmasaydı ya böyle olsaydı diyorsun size bu sefer tam tersinin gerçekleştiğini ne detay okuyacak kadar kalın ne de kitap bittikten sonra değiştirmeniz gerekecek bir şey olacak her şey o kadar olması gereken gibiydi ki işte hayat da aşk da olması gereken de budur diyorsunuz.
Fikret aşkı ve fedakarlığı Nejatın ise sadece aşkı. Aşk da olsa onun için ölmeye hazır bile olsan bence de ondan önce gelmesi gereken şeyler vardır işte Fikret bize onu gösteriyor. Aşk için her şey yapılmaz bunu yapıyorsan aşktan başka kaybedecek bir şeyin yoktur. Peki ne vardır aşktan başka onu da artık okuduktan sonra kanaat getiribiliriz.
Sait bey en sevdiğim karakterlerdendi. Fikret her şeyiyle olması gerektiği gibiydi. Nejat duyguların esiri ve kurbanıydı. Bana Masumiyet Müzesindeki Kemalı hatırlattı.
Kitap neredeyse yüz yıllık bu yüzden dili o kadar güzel ve etkileyici ki duyguları bile anlatırken bir sükut eşlik edercesine anlatması şiirsel haz veriyordu. Kelimeleri kullanma şekil ayrı bir hoşuma gitti.
Ben çok beğendim kesinlikle okutulması gerekiyor.
Bir ara ne okuyorum diye kendime sordum da neyse devam edeyim de o zaman bir şeyler kafama oturur diye düşündüm ama çok da gerçekleşmeyen bir düşmüş.
Hani bazen çok beklentilerin olur ve öyle başlarsın ya sonra istediğini alamazsın üzülürsün yine şans vermek istersin ama içinden gelmez bu sefer de. Yine de iyi bir deneyim sunduğuna kanaat getirirsin çünkü vicdanın rahatsız olmasın istersin.
Kitap ‘Zaman’ odaklı bir kitap gibi gözükse de bence toplumsal mesajı ön planda tutmuş ve saati de zamanı da bu yolda bir araç olarak kullanıp daha az bilgi sahibi olduğumu düşünüyorum.
Karakterleri de pek sevemedim. Halit Ayarcı , Hayri İrdal ve İrdal’ın eşleri ve baldızları da buna dahil karakterleri pek sevemedim ve yaptıklarının da olabilirliği düşüktü. Çok fazla eski dilde kelimelerin olması okuma akışını bozuyordu çünkü bir taraftan kelimenin anlamına bakıp durdum. Hayri İrdal’ın yine de en sevdiğim yanı yeri geldiğinde vazgeçebilmeyi tercih etmesiydi.
Kitabı bir cümle anlatabilseydim şöyle derdim ‘Bir türlü bahtı yoluna gitmeyen bir İrdal-i mesele idi.’
Bu sene okuduğum kitapları özet geçmek yerine bende uyandırdıklarını ve hissettirdiklerini anlatmakla geçecek çünkü zaten her yerde olay örgüsünden bahseden okuyucu vardır ben onlardan değilim. Uzun uzun anlatmak yerine de anlamlı ve sade cümlelerle anlatmak ise ilk amacım.
