Serkan Tunç
@srkntunc1786
Türk dili ve edebiyatı
null
Çanakkale
Çan
58 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yazarın ilk kez bir kitabını okudum ve ne yazık ki hiç beğenmedim. Akıcı olmasına akıcı fakat ne bir derinliği ne de bir yetkinliği var. Yanlı yazılmış, tarihi bilgisinin yeterli olduğunu düşünmüyorum, acıyla ve kin beslenilen, bunlardan nemalanan bir kitap olmuş. Yazık bu kadar niteliksiz bir yazarın bu kadar okunması... Vah vah diyorum
Reklam
" ilmek ilmek dokumak" diye bir tabir vardır, yazar "KUVVACI" adlı eserinde bu tabirin nasıl olacağını çok net bir biçimde göstermiş. Gerek edebi gerekse kurgusal yönden son derece başarılı bir roman sizleri bekliyor.
Köprülülü Hamdi; ele avuca sığmaz, sanatkar ruhlu, hem bir düşün hem de bir eylem adamı, delifişek bir kaymakam. Ve bu kaymakamın, kendisinden önce namının geldiği Edremit'te bir efsaneye dönüşümünün romanı.
Tabi kahraman olabilmek, nice bedeller ödeyebilmeyi gerektirir, makamından, rütbesinden, sevdiğinden ve nihayetinde canından vaz geçebilmek... Var edebilmek için vaz geçmek...
" Umarım bizim Rumeli'de yaşadığımız yetimliği Anadolu'daki hiçbir çocuk asla yaşamaz, işte bizim mücadelemiz bunun için." Düşmana korku salan Kuvvacı Hamdi, bir yönüyle de bu cümleleri kurabilecek derecede yufka yüreklidir.
İşgal altındaki topraklarda özgür yaşayabilmek uğruna verilen bir mücadele... Hamdi Bey'in şahsında Kuvayı Milliye'nin kuruluşunun öyküsü, nedeni, nasılıyla birlikte tarihsel bir akışla başarılı bir şekilde anlatılıyor eserde. Sadece işgal güçleriyle değil içerideki düşmanlarla, cehaletle ve kandırılmışlarla da mücadele etmek zorunda kalan ve en büyük zorluğu bunlar karşısında yaşayan "inanmışların" özgürlük mücadelesi...
Sadece Kuvayı Milliye'yi kurması ve Akbaş Cephaneliği baskınıyla bile ölümsüzlüğü yakaladığını ve ulusal bağımsızlığın kazanılmasındaki önemli kahramanlardan biri olduğunu düşündüğüm Hamdi Bey, bu eserle birlikte Ege yöresinden çıkıp ulusal bir kahraman olarak hak ettiği değeri görecektir. Çünkü tarih, kendi yarattığı kahramanlara eninde sonunda hak ettiği değeri verir.
Çevremize baktığımıza her yerde görebileceğimiz bir karakter OBLOMOV. Kendimiz, kardeşimiz, dostumuz, annemiz, babamız, çocuğumuz… Tembel, uyuşuk, umursamaz, her şeyi erteleyen, bazen kendimizi bulduğumuz bazense kızdığımız biri.
Roman boyunca odasını ve yatağını nadiren terk eder. Tam atağa kalkacak artık bir şey yapacak derken birden vazgeçmeleriyle meşhur. Karar verip verip ertelemek karakterine işlemiş, sürekli git-geller içinde, hep yeni başlangıçlara karar verir ancak uygulayamaz; sonuç, hep yeni erteleyiş veya vazgeçişler… Gülmemek, sinirlenmemek, üzülmemek elde değil, çünkü bu öyle bir kitap ki her sayfada yeni bir ayna koyuyor önümüze. Fakat onun bu boş vermişliği eylemsizlikten öte bilinçli bir duruş barındırır. Toplumun açgözlülüklerini, dedikodularını ve sahteliklerini görmemek için bazen en iyi yol koltuğundan hiç ayrılmamaktır. Tam bir varoluş trajedisi.
Önemli kararlar vermekten ve kayda değer hareketler yapmaktan aciz bu genç ve cömert soylunun şahsında entelektüel kesimin eleştirisi yapılır romanda. Rusçanın en çok okunan eserlerinden birdir. O kadar başaralı, şahsı ve toplumu o kadar güzel anlatan bir eserdir ki Oblomovluk, Oblomuvluk sendromu gibi kavramların doğmasına vesile olmuştur.
TATAR ÇÖLÜ
Giovanni Drogo, henüz genç bir teğmenken Bastiani Kalesi’ne atanır. Daha ilk gittiği an burada kalamayacağına karar verir. Dört ay Kale’de görev yapacak ve bitiminde hemen ayrılacaktır. Zaman geçer, yine de bulunduğu yer hakkındaki fikirleri değişmez. Ancak okul yıllarından beri hayalini kurduğu bir şey buradan ayrılma isteğinin önüne geçer: Savaş çıkacak ve bir savaş kahramanı olacak.
Tatar Çölü, bir umudun peşinde umutsuz bekleyişin romanıdır. Dino Buzzati, genç teğmenin kaledeki sıradanlığa kapılmasıyla, geçici olarak geldiğini düşünmesine rağmen otuz yılı aşkın bir zamanın nasıl geçtiğini anlayamadan ömrünü tüketişini akıcı bir dille anlatmıştır. Gerekli adımları zamanında atmaya yeltenemeyen, hayatlarına yenilik getiremeyen insanların; tek düze, devinimsiz, bir tecrit gibi geçirilen yaşamlarının nasıl verimsiz bir çöle dönüştüğü muazzam şekilde gösterilmiştir. Her an bir şey olacak havası içinde, heyecanın hep diri kaldığı romandaki trajikomik son ise insanı, hayatı baştan sona sorgulamaya yönlendirmektedir.
Umutlu bir bekleyiş içinde umutsuzca geçen, heba olmuş bir yaşamın romanıdır Tatar Çölü... keyifli okumalar, kitapla kalın
