Ş.
@sseeyma1
116 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
288 sayfalık kitabın 228.sayfasındayken yazmaya başlamak istedim düşüncelerimi. Sis ve Gece okuduğum beşinci eseri Ahmet Ümit’in ve bende diğerlerinde yarattığı etkiyi yarattığını söyleyemeyeceğim ne yazık ki. Yazarla tanışma kitabı olacaklar için pişman olmazsınız fakat İstanbul Hatırası olsun Patasana olsun okumuş birinin etkilenmesi bana göre mümkün değil. Neredeyse 60 sayfam kaldı ne merak içindeyim ne de heyecan bitsin diye devam ediyorum ki diğer eserlerini okurken kitabı okumadığımı adeta içtiğimi bilirim.
Başka bir konuya daha değinmek istiyorum. Kitapta dikkatimi çeken birkaç cümle oldu. Bir örnekle açıklamayı da istiyorum:
“… Mustafa da Neco’nun eşcinsel olduğunu söylemişti. İçeride, ikinci sınıf bir hapishane kabadayısının kapatması olmuş uzunca bir süre… ‘Belki kendini pazarlıyordur.’ demişti Mustafa. Ben sanmıyorum… Ses tonu, hareketleri normal bir erkeğinkinden farklı değil… Yine de gizlemeye çalışıyor, çünkü otoritesi söz konusu. Öyle ya, ibnelerden çocuklar bile korkmaz.” Bu satırlar önce yazarı homofobik olarak nitelendirmeme neden oldu. Daha sonrasında karaktere bu izlenimi vermiş olabileceği ikileminde kaldım. Böyleyse bile bu ve benzeri kısımlar hiç hoşuma gitmedi, benim için bir soru işareti olarak da kalacak.
Ayrıca Ahmet Bey’in her kitabında bir erkeğin bir kadını aldatmasını çok olağan ve açıklanabilir bir şey olarak göstermesinden çok sıkıldım. Yazarların eserlerine biraz kişiliklerini biraz da gerçekleşmesini düşlediklerini döktüğü konusunda hemfikirizdir diye düşünüyorum bu nedenle kendisinden biraz itildim. Sıraladığım birçok nedenle kendisinin bir başka eserini uzun bir süre okumayı düşünmüyorum.
Reklam
Az önce bitirdim Uçarca’yı. Toplumumuz, insanımız, dünyamız konularında benim gibi düşünen, hisseden bir kişiye daha denk geldiğim için ne kadar mutluyum anlatamam. Son sayfaları yazarın önerisi ile fonda şarkı eşliğinde okumak yüzümde anlamsız bir tebessüm belirmesine sebep oldu. Nezaketsizliğin herkesçe garipsendiği, zulme karşı susmadığımız, refah içinde, dostça yaşayacağımız günlerin gelmesi dileğiyle…
Ne yazabilirim de henüz okumamış olanları bir an önce okumaya ikna edebilirim diye düşünüyorum bir süredir. Öyle bir kitap ki bu denli gerçek oluşuyla bana "Of!" çektirdi, öyle bir kitap ki bana derin derin nefesler aldırdı, dile geldi "Kendine gel" dedi, ete kemiğe büründü beni omuzlarımdan tutup sarstı. En önemlisi de biliyorum ki çoğumuzda aynı etkiyi yarattı.
Okuma alışkanlığı olsun ya da olmasın, sevsin ya da sevmesin birine kitap hediye edeceğinizde elinizin gönül rahatlığı ile gideceği bir isim olarak görüyorum Zweig'ı. Okuduğum belki de onuncu eseri Karmaşık Duygular ve hâlâ iştahla satın alıyorum bir diğerini. Özellikle bu kitaba değinirsem de, başta diğerlerine göre kalın olması bir süre başlamayı ertelememe neden oldu çünkü yazarı daha kısa hikayeleriyle tanıyıp sevmiştim. Bitirdiğimdeyse bir kez daha mest oldum. Özellikle kitaptaki ilk ve son hikayeler beni apayrı bir şekilde etkiledi. Herkesin kendinden bir parça bulacağından emin olduğum, kimi hikayede sayfalar su gibi akıp giderken kimisinde bugünlük bu kadar deyip okumayı sonraki güne kadar erteleyeceğiniz ve elinize sabırsızlıkla alacağınız bir kitaptır. Gönülden tavsiye.
Okuması en uzun süren kitaplardan biri oldu benim için Babam Beni Şahdamarımdan Öptü. “Başucu” şeklinde niteleyenler de görmüştüm okumadan hemen önce, abartı bulanını da… Benim içinse özellikle de son birkaç sayfası ile içime oturan bir ağırlık oldu. Kültürel birikimine, yerinde atıfta bulunmalarına, güzel ülkemin gencecik bir vatandaşıyken dahi bu kadar bilinçli oluşuna, başkasının acısına bu kadar üzülüşüne, unutmayışına, unutturmayışına hayran olmamak mümkün değil Ozan Önen. Kalemine, yüreğine sağlık.
