O günler en iyisiydi ya da en kötüsüydü akıl çağıydı ve aptallık çağıydı, inançlar zamanıydı ve inançsızlıklar zamanıydı, ışık mevsimiydi ve karanlık mevsimiydi, umut baharıydı ve umutsuzluk kışıydı; yaşayabilmek için her şey vardı önümüzde ve yaşayabilmek için hiçbir şey yoktu, hepimiz doğrudan cennete gidiyorduk hepimiz doğrudan cehenneme gidiyorduk.
‘’İçindeki bencillik sana kendin dışında başka hiç kimseyi düşündürmüyor. Ama hayatın gerçekleri bambaşka... Merhamet duymamız gereken çok insan var bu dünyada”.