O andan başlayarak vebanın, hepimizin uğraşı olduğu söylenebilir. O ana kadar bu özel olayların yurttaşlarımızda yol açtığı şaşkınlık ve endişeye karşın her birimiz elden geldiğince her zamanki gibi kendi işlerimizle ilgilenmiştik. Ve kuşkusuz bu böyle sürecekti. Ancak kentin kapatılmasıyla herkes, hatta anlatıcı da, aynı kefeye konduklarını ve bunun üstesinden gelmeleri gerektiğini anladılar. İşte böylece örneğin insanın sevdiğinden ayrılması gibi bireysel bir duygu birdenbire, ilk haftalardan başlayarak, tüm bir halkın duygusuna dönüştü ve korkunun da etkisiyle, bu uzun sürgün döneminin başlıca acısı oldu