nunu
@sswallow
Son iki gündür hayatımdaki en önemli olay,
Ayaşlı ve Kiracıları’ndaki dairede olup bitenler oldu.Her geleni tanımaya çalışıp,her gidenin ardından üzüldüm.
Kitaba başlarken biraz sıkıldım. Ama karakterler zihnimde yerini bulmaya başlayınca hikaye akıp gitti. Hatta kitabın ikinci yarısını tek oturuşta bitirdim ki ben yürüyen bir dikkat eksikliğiyim.
Sanıyorum anlatıcı karakteri kendime çok yakın bulduğum için kitabın içine girmek hiç zor olmadı.
Uzun zamandır mutlu sonlara hasret kalmışım en azından insanı mutlu eden bir sonla bitmesi kötü geçen günümü güzelleştirmeye yetti.
Evet mutlu son ama kitabın son sayfasında, son paragrafta birkaç damla gözyaşı döktüm.
Kimler geldi, kimler geçti…
Ve ben, fark etmeden hiç tahmin etmeyeceğim bir karakterle bağ kurmuşum.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bu kitabı okuyorsanız mutlaka yanınızda kalem ve kâğıt bulundurmalısınız.Ya da en azından bir kalem.Çünkü her hikâyenin ardından araştırmak isteyeceğiniz bir isim çıkıyor karşınıza.
Kimi çok tanıdık,
kimi belki ömrünüz boyunca hiç duymadığınız isimler.
Avni Lifij, Hatı Çırpan, Ahmet Vefik Paşa(kendisine hayran oldum).
Zülfü Livaneli, Ferhan Şensoy, Metin Uca,
Fikret Mualla, Tevfik Fikret ve daha niceleri.
“Neden bu insanları daha yakından tanımıyorum?” diye sorduruyor insana.
Merak uyandırıyor, iz bırakıyor.
Osmanlı’dan Cumhuriyet’in kuruluş ve ilk yıllarında sanat adına atılan adımları görmek hayranlık verici. Dönemin ressamları ve eserleri.. Hepsine tek tek bakıp kafama kazımak istedim .
Ve maalesef insan ister istemez bugünle kıyaslıyor.ileri gitmek yerine geriye gittiğimizi görmek içimi burktu.
Halbuki ne güzel bir memlekete doğmuşuz.Ne güzel temeller atılmış. Sonrasında gelenler temelin üzerine çıkmak yerine temelden rahatsız edip gözümüzün önünde yıkıp yok etmeye adamışlar kendilerini.
Kıymet bilmek için bilmemiz gereken ne çok şey var. Atatürk’ün sanata ve sanatçıya verdiği değeri hepimiz biliyoruz ama bunu küçük hikâyelerle okumak, örneklerlegörmek
insanın göğsünü kabartıyor.
Bu kitap, ülkemi, tarihimi ve değerlerimi daha sıkı kucaklama isteği uyandırdı.
Teşekkürler Sunay Akın.
Tam vaktinde okunan bir kitap .
Aylar önce alıp bir ara okurum diye rafa kaldırmıştım ta ki uygulamadan bir dostum, yaptığımız bir konuşmanın ardından ‘Bu kitabı mutlaka okumalısın’ diyene kadar. Çok doğru andı ve kitabı, ondan almam gerekeni alabileceğim bir ruh halimdeydim.
Bakış açımı iyi yönde değiştirmeme bir adım daha yardımcı oldu. Sevincimi, üzüntümü, acımı sahiplenmeyi biraz olsa biliyordum ama biraz daha öğrendim. Şu anda acı çekiyorum, evet, bunun farkındayım. Ve biliyorum ki olması gereken bu. buna müdahale edemem.
Aylardır hüznümü ertelemek için çabaladığımı fark ettim. Oysa ben duygularımı oldukları gibi yaşamayı seven biriyim. Ertelediğimin ne olduğunu bilmiyordum bile; erteledikçe kurtulduğumu sanıyordum ama yanılıyormuşum. Şimdi diyorum ki: acısıyla tatlısıyla ne geliyorsa gelsin. Tüm duygulara açığım.
Ağlıyorsam da gülüyorsam da bunlar yaptıklarımın veya yapmadıklarımın karşılığı. Yukardakine güveniyorum ve bir bildiği vardır diyorum.
Hüzün de mutluluk da sonsuza kadar benimle. O an hangisi gelirse, hoş karşılamayı seçiyorum.
Satın aldığımda rastgele sayfalar açıp biraz okumuştum ama şimdi en baştan başladım çünkü aldığım bir kitabı gerçekten okumuş olmak istiyorum.
Kitabı kötü anlamda eleştirmek istemiyorum. Çok basit cümlelerle yazılmış, nispeten kişisel gelişim kitabı diyebilirim Ya da aslında öyle demek doğru olmaz, kitabın adında da olduğu gibi tam anlamıyla bir “rahatlama kitabı”.
Cümleler çok tanıdık, çok bildik. Bir arkadaşımla konuşurken benim ona söyleyebileceğim ya da onun bana söyleyebileceği günlük cümlelerle yazışmış. Bu aslında hoşuma gitti. Bitirdikten sonra elimin altında tutup sıkıştığım zamanlarda rastgele bir sayfa açmak isteyeceğim bir kitap olacağını düşünüyorum.
Hatta kitabın adına küçük bir düzenleme yaparsam, “anlık rahatlama kitabı” bile diyebilirdim.
Dünya değişsede anlam arama ihtiyacı hiç bitmeyecek.
Olup biten her şeyi anlam yükleme çabamız..geçmişte de böyleydi, bugün de aynı
İşin içinden çıkamadığımız zaman her şeyi bir sebep-sonuç ilişkisine bağlamak isteme ihtiyacımız aynı.
Toprağı tanımak, suyu tanımak, rüzgârı, gökyüzündeki yıldızları tanımak… Şimdi bize karmaşık görünen bu şeyler, onların yalnızca kafalarının içinde taşıdığı haritalardı. Dünyalık telaşlarımız yüzünden dünyayı tanımadan yıllarımızı tüketiyor olmak ne üzücü .
Kitap, dört mevsim boyunca geçmiş insanların yaptığı ritüelleri yoğun olarak konu alıyoe . Benimse bütün yıl düzenli olarak yaptığım birkaç küçük ritüelimden başka bir şey yok. Bu kadar bilgiden sonra “Neden yenilerini eklemeyeyim?” diye düşündüm. Mesela havada bir leylek görmenin uğur getireceğine inanırsam, o yılın şanslı geçeceğine de inanırım. Görmedim mi? Başka bir ritüel denerim. Zaten amaç şansı zorlamak değil ki , inanmayı sürdürmek. Çünkü inanmak çok güçlü,farkındayım. Tüm çabama inanmayı eklediğimde, yukarıdan veya aşağıdan ya da yanı başımdan görünmez bir el yardım ediyor,hissediyorum.
Belki de mesele tam olarak bu: Bilinmezliğin içinde toplumların istediklerini,inanarak elde etmek çabası.
inancın kendisine inanmak.