Niçin gösterebileceğim değil de hissedebileceğim türde, işe yarayan iyi bir şeyi aramıyorum? İnsanların bakakaldığı, önünde durduğu ve şaşkınlıkla birbirlerine gösterdikleri, dışı parıldayan bu şeyler kendi içinde değersizdir.
Görünüşte iyi olanı değil, sağlam, doğru ve kendi saklı Bünyesinde daha güzel olanı arayalım, onu bulup çıkaralım.
Vaktiyle bize çok görülen şeyleri başkası yapınca mahçup oluyor,hakketmediğimizi düşünüp afallıyoruz . Dün bunu yaşadım. Bu gerçekten ince bir hareket mi yoksa olması gereken mi diye kafa yormak zorunda kaldım.
Kendi değerimizi çoğu zaman kendimiz düşürüyoruz. Ben ince düşünüyorsam karşımdaki insanda ince düşünceli olmalı. Aksi taktirde hayatı kendimiz için zorlaştırıyoruz.