bakma iç kapayıcı havasına, şu asık suratlı adliye koridorları hayatın iç yüzüdür aslında.
kimi zaman insan geçmişten gelen sesleri duymak ister, eski bir arkadaşı anar gibi eskilerden, geçmiş günlerden konuşmak ister.
görülür, okunur ve günün birinde yazılırsınız. keşke bunu daha önce kendiniz yapsaydınız.
insanlar gözlerine, saçlarına, ciltlerine gösterdikleri özeni ve saygıyı midelerine de gösterebilselerdi, bu sorunun üstesinden gelebilirlerdi belki. midelerini görmüyorlar çünkü, hayal edemiyorlar; daha doğrusu kendilerinin çukuru, mezarıymış gibi görüyorlar onu. içine her şeyi atabilecekleri ve gerisine karışmayacakları bir kara delik. ancak şiştiğinde, ekşidiğinde, ağrıdığında, kustuklarında hatırladıkları zavallı organ.