tuğba
@stayrus
ebrius sine vino, peccator?
"Önce yaşat, sonra öldür beni. İçimde öldüğüne emin olana kadar bu eylemi sürekli tekrarla. Bakalım işe yarıyor mu?"
Temmuz ayının okuduğum en güzel kitabı olduğunu düşündüğüm kitapla geldim bugün. Bu kadar sevmemin hakkını umarım bu incelemeyi okuduktan sonra kitabı okumaya karar vermenizle karşılarım. Kitabı ne kadar sevdiğimden bahsetmeden önce konusunu anlatmaya başlayayım. İncelemenin içinde spoiler olmadığı için rahatça okuyabilirsiniz, genel detaylardan bahsettim sadece.
Kitap Gölge adını almış bir suikastçının ona sunulan görevi kabul etmesiyle başlıyor. Görevi Taşıyıcı adını verdikleri bir kızın kalbini almak. Kızın kalbi o kadar değerli ve önemli ki tüm insanlar kızı bulup kalbe sahip olmak istiyor. (Ne yazık ki kalbin tam olarak neden bu kadar ilgi çektiğini bu kitapta öğrenemiyoruz.) Gölge kalp ilgisini çektiğini için prensiplerine aykırı olsa da görevi kabul ediyor.
Ana karakterimiz olup bu kalbi taşıyan kızımızın adı da Yeşil Başar ya da babasının soyadıyla Yeşil Green. Babası ülkesinin enerji bakanı olarak tanınan ünlü biri. (Yeşil, gayrimeşru kızı olduğu için onu ölü biri olarak göstermeye kadar ilerliyor yaptıkları şeyler.) Babasının yapılmasını istediği şeyler yüzünden kendini birden Ötanazi Okulunda buluyor.
Ötanazi Okulu, ülkedeki birçok mahkumun okulda denek olmayı kabul etmek şartıyla cezaevlerinden gelen insanları barındıran bir okul. Okulda dışarda yasak olan birçok şeyi yapma imkanları varken ölüm süreleri gelene kadar yapılan deneylerde denek oluyorlar.
Tüm bu insanların içinde Yeşil hiçbir suçu olmamasına rağmen bu okulda yaşıyor. Kalbinin kendisine verdiği hasarlarla birlikte hayata tutunmaya çalışıyor. Ta ki bir gün suikastçısı onun kalbini almaya gelene dek.
Anlatmadığım o kadar güzel olay var ki.. Heyecanı kaçmasın diye kitabı
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Akhilleus gittikten sonra yaşamaya devam etmeye niyetim yoktu."
Adını duyup uzun bir zamandır okuyamadığım bir kitaptı. O kadar duygularla dolu hissediyorum ki ne yazsam bilmiyorum.
Konusundan başlayayım.. Patroklos, ününü kaybetmeye yakın bir kralın pek sevilmeyen oğludur. Yaptığı bir hata yüzünden sürgün edilerek başka bir kralın sarayına gönderilir. Orada tanıştığı prens Akhilleus'la hayatı değişir.
Arkadaşlıktan başlayan bu ilişki ilerlerken duygusal bir bağ kurmaya kadar ilerler. İkisi de birbirleri için her şeyi yapmaya hazırlarken Troya Savaşı patlak verir. Savaştan her ne kadar kaçınsalar da ikisi de kendini savaş meydanında bulur.
(Patroklos'un savaşçı yeteneğinin neredeyse hiç olmadığını da belirtmek isterim. Akhilleus da Tanrıların kehanetlerinde yer alacak kadar destansı bir savaşçı.)
Hani derler ya, çok gülen çok ağlar diye. Kitabın başlarında ne kadar güldüysem, mutlu olduysam sonunda da o kadar üzüldüm, ağladım.
Her şeyleri o kadar mükemmeldi ki böyle bir sonu hak etmiyorlardı. Kesinlikle okumanız gereken bir kitap, şiddetle tavsiye ediyorum.
Bir şarkı söyle, Akhilleus ve Patroklos için`
Bu yağmurlar sizin için mi yağıyor, Nil?Edebiyat
"Sevmesinler seni. Sevemezler seni. Bilmezler seni sevmeyi, beceremezler."
Beyza Aksoy adını duyduğumdan beri ilgimi çeken kitabıydı, Siyah Kuğu. Okumadan bile seveceğime emindim ve okuduktan sonra da bu fikrim değişmedi. Kitaba, verdiği havaya ve karakterlere bayıldım.
Konusuna gelirsem, Nil Han adı gibi kısa ve öz bir kızdır. Ama bu yüzeyselliğin altında gizli bir sır yatmaktadır. Küçüklüğünde yaşadığı bir olay yüzünden hava olaylarını yönetebiliyordur. Kendini üzgün hissettiğinde havanın kontrolünü kaybedip yağmurlar yağdırıyordur.
Tüm bunların yanı sıra uzun yıllardır kendisini farketmesini istediği biri vardır. Pamir Yelkıran. Nil'in tabiriyle ise Kalpkıran.
Pamir'in hayatına bir şekilde dahil olmasıyla olaylar başlar.
Pamir Yelkıran.. Beyza Aksoy karakterleri her zaman diğer karakterlerden farklı hissettiriyor bana. Hepsinin bana yakın gelen bir yanları oluyor. Kalbimizi kırmasına rağmen Nil'de ben de Yelkıran'dan vazgeçmedik. Siz de bu kitabı okumaktan vazgeçmeyin.
"Hekate'nin Kızları; büyünün karanlık çocukları."
Uzun zamandır okumayı planladığım ama ertelediğim bir seriydi. Harry Potter'dan etkilenerek yazılması ve fantastik bir dünyaya sahip oluşu yüzünden dikkatimi çekmişti. Fazla ertelemeden okumama seviniyorum, bu büyülü dünyanın içine girmeyi ertelemek olmazdı çünkü.
Konusuna gelirsem; Erin yaşıtlarına göre büyücülükle va cadıcılıkla daha fazla ilgilenen bir kızdır. Kitaplarda okuduğu dünyalara ait olmak istersen bir gün isteği gerçekleşir. Gerçekliğine inanmasa da Vhartlox Cadıcılık Akademisinden bir kabul mektubu gelmiştir kendisine.
Akademi'ye gitmeyi kabul ettiğinde ise kendini engelleyemediği olaylar zincirinin arasında bulur. Çünkü büyü gücünün normalden fazla olduğunu farkeden tek kişi kendisi değildir.
Fazla uzatmadan önce değinmek istediğim bir karakter var. İan.
Aşırı soft ve beyefendi tavırlarıyla ortaya çıktığı ilk andan beri beni kendisine bağladı. Gri gözlü olması bile kendini sevdirmesi için yetiyor, bence. Umarım ilerleyen kitaplarda onu ve Constantine'yi daha fazla görürüz.
Araya fazla zaman katmadan ikincisini okumayı planlıyorum. Tek dileğim ilk kitaptaki gibi her şeyin çok hızlı anlatılmaması. Yavaş ve oturan bir kurgu okumak daha hoşuma giderdi.
"Bazen kendi hikayemizin kötüsü olurduk."
Fantastik dünyasını buram buram hissettiğimiz serinin 2. kitabının incelemesiyle geldim bugün. Kitaba o kadar aşık oldum ki 3. kitabının çıkması için gün bile sayabilirim. Binnur'a ve yazım diline bir kere daha aşık oldum.
İlk incelemede serinin ana konusunu anlattığımdan bu incelemede bu kitapta olanlardan bahsedeceğim. Kitapta yetişkin içerik de var bu arada.
Mahinev'in geçmişteki detayları yavaş yavaş açığa çıkarmasıyla devam ediyoruz kitaba. Gücünü ve geçmişini keşfederken düşmanlarıyla savaşıyor. (Anlatmak istediğim o kadar çok şey var ki ama spoi olmasından korktuğumdan susuyorum.)
Gücünü fark eden tek kişi kendisi olmadığı için gücüne sahip olmak isteyen insanlarla savaşta buluyor kendini. Bir yandan da Efken'in geçmişiyle boğuşmasını izliyor.
Tasarımıyla konusuyla her şeyiyle yeniden aşık oldum kitaba. Sonu o kadar heyecanlı bitti ki ne desem azdır. 3. kitaba kadar Efken'i de Mahinev'i de çok özleyeceğim. Serinin çok uzun ve tamamlanmamış olmasından korkmadan alıp okumanızı şiddetle tavsiye ederim.
