“bugün biz artık kaybetmişiz,” dedi. “batı bizi yuttu, ezdi geçti. çorbamıza, şekerimize, donumuza kadar her yerimize girip işimizi bitirdiler. ama bir gün, bin yıl sonra bir gün, bu kumpasa son verip onları çorbamızın, çikletimizin, ruhumuzun içinden mutlaka çekip çıkaracak, intikamımızı alacağız. şimdi, nane şekerini ye, boşuna da ağlama.”
hiçbir derste öğrenmedim, hiçbir kitapta okumadım, hiçbir filmde görmedim; ah ne kadar da güzelmiş aşığın maşuğun uyuyuşunu doya doya seyretmesi, ey melek.