s e h e r
@stippo
öğretmen
28 Mayıs
35 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Başta ismini görünce “Eyvah, yine mi huysuz bir adamın hikayesi?” demiştim ama Reşat Nuri beni fena ters köşe yaptı. Bir Kadın Düşmanı, öyle sandığımız gibi nefret dolu bir kitap değilmiş; aslında aşırı kırılmış, kalbi paramparça olmuş bir adamın o kırıkları kimse görmesin diye ördüğü devasa duvarları anlatıyormuş.
Kısacası; ince ince işlenmiş, insanı yormayan ama “Vay be, biz insanlar ne garip yaratıklarız” dedirten bir kitaptı. Eğer “Çalıkuşu”nu sevdiyseniz ama biraz daha psikolojik, biraz daha ‘içten içe yanmalı’ bir şeyler arıyorsanız kesinlikle şans verin.
.
.
.
.
.
.
Reklam
Bu kitabı okurken şunu fark ettim:
Kitap bana bir şey anlatmaya çalışmıyor.
Sanki yanımda oturup konuşuyor.
Bazen gülümsedim,
bazen “neden bu kadar tanıdık?” diye düşündüm.
Çünkü anlattıkları çok büyük şeyler değil;
gün içinde aklımıza gelip de kimseye anlatmadıklarımız.
Bu Hikâye Senden Uzun Osman
yüksek beklentiyle değil,
sakin bir ruh hâliyle okunması gerekenlerden.
Bitince akılda kalan bir olay olmuyor belki
ama bir his kalıyor.
Ve o his kolay kolay geçmiyor.
Kısa bir kitap ama duygusu uzun. Okurken bir şeyler oluyor; sanki çok tanıdık bir evin içinde dolaşıyormuşsunuz gibi. Anlatılanlar büyük değil, hatta çoğu zaman sessiz. Ama tam da bu yüzden gerçek.
Bir çocuğun gözünden anneye bakmak, anneliğin görünmeyen yorgunluğunu fark etmek… Kitap, bunu yaparken zorlamıyor, duygu sömürüsüne kaçmıyor. Sadece duruyor ve gösteriyor.
Okuması kolay, dili sade. Bitirdiğimde aklımda tek bir his kaldı:
“Bazı şeyler yaşanırken fark edilmiyor ama sonradan insanın içini yokluyor.”
Kısaca:
Sessiz kitapları sevenler için. Az anlatıp çok hissettirenlerden.
“Özlemek; insanın içini çürüten garip bir hastalıktı.”
Kitaptaki en etkilendiğim cümlelerden biri oldu
Çocukluk arkadaşı olan Yiğit ve Yağız’ın yıllar sonra tekrar karşılaşmalarıyla başlayan hikayede karakterlerin birbirine zıt görüşte olmaları, onları dostluktan ziyade karşıtlıklara sürüklemiştir. Karakterler arasında çatışmalar yaşansa da içlerindeki derin bağ sayesinde birbirlerine tekrar aile olmayı başarmışlardır.
Akıcı dili ve yalın anlatımıyla bir çırpıda okuyabileceğiniz, özlemi ve merhamet duygusunu zirvede yaşayabileceğiniz, kendinizi ailenin bir ferdi gibi görebileceğiniz çok tatlı bir hikaye.
Ev deyince hepimizin aklına farklı şeyler gelir. Bir çatı altında toplanmak, birine ev olmak, bir eve ait olmak, dört duvar arasında sıkışmak... İnsanın evinin dört duvardan ziyade kendini ait hissettiği yer olduğunu anlatmış kitap. Yaşadığımız bu süreçte birçok insanın yuvasını ve ait hissettiği yeri kaybetmiş olması gerçek manada evsiz kalması içimizi yaktı geçti her anlamda. Yorumlayacak veya bir şeyler yazacak güç bulamadık hiçbirimiz. İçimizde yaşadıklarımızı ne yazık ki tarif edemedik.
Kitabı böyle bir süreçte okumam belki de bu kadar derinden etkiledi beni. Nermin Yıldırım dili ve anlatımı bakımından çok sevdiğim bir yazar, gayet akıcı ve keyifliydi kitabın dili. Altını çizdiğim birçok cümle ve kendime dersler çıkardığım güzel bir romandı. Çok tavsiyemdir.
Reklam