Memedê Torî-em zarok bûnKurdî
Em zarok bûn ,be ziman bûm
Em tar bi tar digerehen bi bra re
Heval salê min bû kurmamêmin
Lee wekî bra bû dilemin da
Em zarok bûn keyfxweş bûn
Ser sarincê em gok dilîstin
Roj eynî roj? nayê biramin
Qerini tê biramin, wek nahe
Hawar tenê biramin
Lee brayê min nayê biramin
Na li rex min bû, na li rex min bû...
'Bi rêzdarî'
Kübra Öznur Çelik ile Edebiyat Saati'nin yeni konuğu 
Ahmet Erkam Saraç oldu.
inadinaedebiyat.net adresinde Çağdaş Türk edebiyatının nabzını tuttuğumuz "Kübra Öznur Çelik ile Edebiyat Saati" adlı söyleşiler dizimizin devamında “Kentte Bile Bahar” var. Bu kıymetli yolculukta bize eşlik ettiği için yazarımız Ahmet Erkam Saraç’a teşekkürü bir borç biliriz. Buyursunlar, söyleşimiz başlasın.
Tüm öykülere değineceğim ama öncelikle 
Battığımız Bataklar dan sonra ikinci kitabın yolculuğunu merak ediyorum. 
Kentte Bile Bahar anlatılmayı bekleyen taze hikâyelerin bir çağrısı mıydı, yoksa ilk kitabın üzerine inşa edilen, yarım kalmış meselelerle bir hesaplaşma isteği mi?
İlk kitabım Battığımız Bataklar’da yer alan öyküler, yazıldığı dönem içerisindeki kişisel ve kısmen toplumsal hesaplaşmaların ürünüydü, fakat belli ki hesap oldukça kabarıkmış. Bu nedenle Kentte Bile Bahar’da da benzer izlekleri süren öyküler ortaya çıkmış oldu.
Kitaptaki karakterlerin çoğunda bir bitirememe hâli, bir bekleme kararsızlığı var. Sanki bir şeyi nihayete erdirmekten ziyade, belirsizliğin güvenli limanında kalmak istiyorlar gibi. Sizce insanı asıl yoran şey labirentten çıkamamak mı, yoksa labirentin sonuna geldiğinde karşılaşacağı büyük boşluk mu?
Devamını buradan okuyabilirsiniz.
inadinaedebiyat.net/ahmet-erkam-sar...
Ahmet Erkam Saraç oldu.
inadinaedebiyat.net adresinde Çağdaş Türk edebiyatının nabzını tuttuğumuz "Kübra Öznur Çelik ile Edebiyat Saati" adlı söyleşiler dizimizin devamında “Kentte Bile Bahar” var. Bu kıymetli yolculukta bize eşlik ettiği için yazarımız Ahmet Erkam Saraç’a teşekkürü bir borç biliriz. Buyursunlar, söyleşimiz başlasın.
Tüm öykülere değineceğim ama öncelikle Battığımız Bataklar dan sonra ikinci kitabın yolculuğunu merak ediyorum. Kentte Bile Bahar anlatılmayı bekleyen taze hikâyelerin bir çağrısı mıydı, yoksa ilk kitabın üzerine inşa edilen, yarım kalmış meselelerle bir hesaplaşma isteği mi?
İlk kitabım Battığımız Bataklar’da yer alan öyküler, yazıldığı dönem içerisindeki kişisel ve kısmen toplumsal hesaplaşmaların ürünüydü, fakat belli ki hesap oldukça kabarıkmış. Bu nedenle Kentte Bile Bahar’da da benzer izlekleri süren öyküler ortaya çıkmış oldu.
Kitaptaki karakterlerin çoğunda bir bitirememe hâli, bir bekleme kararsızlığı var. Sanki bir şeyi nihayete erdirmekten ziyade, belirsizliğin güvenli limanında kalmak istiyorlar gibi. Sizce insanı asıl yoran şey labirentten çıkamamak mı, yoksa labirentin sonuna geldiğinde karşılaşacağı büyük boşluk mu?
Devamını buradan okuyabilirsiniz.
inadinaedebiyat.net/ahmet-erkam-sar...Reklam
Paradoksal istenç üzerine1000Kitap
Erkekler eşlerinin Hz Hatice gibi olmasını düşlerler.
Ancak Hadise gibi olmasını arzu ederler.
Eşlerinin boyalanmamasını isterler ancak ancak makyaj seti gibi olan kadınlara hayranlık duyarlar.
Kənardan baxanda hər şey o qədər aydındır ki: Nəhəng bir çarx, heç dayanmadan fırlanır. Hamı bir qaçhaqaç içindədir; nəsə qazanmaq, uğur əldə etmək, sistemə özünü sübut etmək üçün dəlicəsinə yarışır. Halbuki bu böyük illüziyanın kənarına çıxıb uzaqdan baxanda görürsən ki, həyatın sonunda əldə qalacaq yeganə şey böyük bir heçlikdir. Əldə etdiklərimizin də əslində kürəyimizdə daşıdığımız boş yüklərdən ibarət olduğunu fərq etmək insanı iflic edir. Ya bu insanların kor-koranə bağlandıqları gizli bir yaşama həvəsləri (hansı ki, düşünəndə onlar da boşdur) var, ya da heç bir şeyin fərqində olmayan, nəsə anladığını zənn edən böyük bir axmaq sürüsü.
İşin ən iyrənc, ən can yandıran tərəfi də elə budur: Hər şeyin fərqində olub, bu bərbad həyatda nə edəcəyini bilməmək. Böyük bir korlar ölkəsində tək görən göz olmaq kimi bir cəzadır bu. Digərləri kimi kor-koranə qaça bilmirsən, amma bu sistemin içindən necə çıxacağını da bilmirsən.
Cəmiyyətin qarşımıza qoyduğu və insanların həyata tutunduğu o hazır paketlər; ailə, maddi azadlıq, sevdiklərin ya da rahat bir yaşam... Hamısı mənasını itiribsə, o insan nə etməlidir?
Beyində bəşəriyyətin belə cavabını tapa bilmədiyi suallar…
Birinə bu dərdi danışmaq ayrı çətin, danışmağı bacarsan belə qarşındakının səni əsla anlamaması ayrı çətin.
Əgər hazırda yaşamağa davam edirəmsə, bu, sadəcə hekayənin sonunu maraq etdiyimdəndir.
Reklam
Reklam