İnsan gerçek acıyı atmak istediğinden, çevresinde bir kargaşa yaratmak, Yok etmek, dağıtmak hevesinden asla kendini uzaklaştıramaz. Bizim manevi varlığımızın biricik kaynağı acı değilmi?
İnsan ömrünü iki kere ikinin peşinde geçirir, bu uğurda denizler aşar, yaşamını harcar ama aradığı gerçeği eline geçirmekten, inanın ki korkar. Çünkü onu bulur bulmaz, artık arayacak başka bir şeyinin kalmayacağını bilir.