insanlar konuşmasalardı, kendi yaşamlarının sesini daha iyi duyabilirlerdi. İnsanlar konuşmasalardı, bir şey söylediklerinde, söylemeyi seçtikleri şeyler önem kazanırdı. insanlar konuşmasalardı, birbirlerine ışık yakan veya ten renklerini değiştiren su altı canlıları gibi birbirlerinin işaretlerini okuyabilirlerdi. İnsanlar birbirlerinin işaretlerini okumakta hiç iyi değillerdi. Artık iyice biliyorum.
Birine duyduğunuz nefret bile ondan soğumak kadar kötü bir duygu değildi. Çünkü bir insandan soğuyacak kadar uzaklaştığınızda ona dair hissettiğiniz hiçbir şeyin anlamı da kalmıyordu.
Bundan sonra ne birine üzülecek ne de inanacaktım. Değişmeyeyim, onlar gibi olmayayım dedikçe iyiliğimin kurbanı olmuştum ama artık olmayacaktım. Kim, neyi hak ediyorsa onu yapacaktım.
insanlar acımasız ve umursamazlar kendilerinden başka kimseyi düşünmüyorlar daha sonra pişman olsalar da olmasalar da çevrelerinde ne sevenleri ne de saygı duyanları kalıyor ama onlar bundan daha kötüsünü hak ediyor.