Kitap ikiye ayrıldı benim için. Neredeyse ilk yarısı beni çekmedi ve muhtemelen hayattaki tabularımdan dolayı rahatsız etti. Nermin Yıldırım’ ın bu kitapla yapmak istediği tam olarak buydu belki de
“İnsan bazı acılarını unutmak istemez. Çünkü onlar omurgası olmuştur artık. Yerinden kıpırdatmaya bile gelmez. Sonra her şey yıkılıverir. Altında kalırsınız. “