Arıyordum sadece.
Neyi arıyordum;
kendimi mi,
yoksa seni mi?
Attığım adımı bile
niçin attığımı bilmiyorken,
elimde gündüz vakti bir fenerle
seni arıyordum sadece.
Karşıma çıkıp
“Ben geldim,
ben de seni arıyordum”
demeni hayal ediyor,
bu hayalle eğleniyor,
bu hayalle mutlu oluyordum.
Arayacaktım seni,
bulana kadar.
Çıkacaksın karşıma, biliyorum.
Bekliyorum.
Başka şansım yoktu ne de olsa.
Ya sen başkasını arıyorsan?
Ne yapacaktım ben?
Aramaya devam mı etmeliydim?
Bu sefer kimi—
kendimi mi?
Kendimi bulduğumda