Kararlılıktan yoksundum. Gelecekte ne yapacağım konusunda kesinlikle hiçbir fikrim yoktu ve dahası Dil Balığı için gerçekten üzülüyordum. Onlara rahatsızlık verdim ve omuzlarına yük oldum. Mucizevi bir şekilde kendimi toparlayıp yeni bir rota çizmeye karysr verebilsem bile, ne kadar fakir olsa da, her ay bana para gönderen Dil Balığı'nı düşündüğümde bu beni o kadar üzdü ki daha fazla kalmam mümkün değildi.
Düşündükçe daha da anlayamaz hâle geliyorum ve kendimi, yalnızca benim tamamen farklı olduğum şeklindeki korkunç, rahatsız edici düşüncenin saldırısına uğramış buluyorum.
Benim zekâma ve yeteneklerime, hislerimden daha fazla değer veriyor oysa benim için asıl önemli olan hislerim. Gücümün, mutluluğumun ve kederimin tek kaynağı onlar. Sahip olduğum diğer tüm bilgileri başkaları da edinebilir ancak hislerim yalnızca bana aittir