İdam sehpasına gitmek için güzel yerlerden geçen bir adam yolunda açan çiçekleri değil, yolun sonundaki tahta iskemleyle baltayı, kemiğin,etin kopuşunu ,ağzı açık bekleyen mezarı düşünür.
İçine kapanık kimseler duygularını, acılarını açıkça konuşmaya, çoğu zaman içi dışı bir kişilerden daha çok gereksinime duyarlar.En kabuğuna çekilmiş, sert kimseler de sonunda insandır.Bu gibilerin “sessiz deniz”lerine cüretle, iyi niyetle dalıvermek çoğu zaman, onlara dünyanın en büyük iyiliğini yapmaktır.