Şükrü ÇAĞIN
@sukrucagin
Bazı satırların altını çizerim,
bazıları ise gelip hayatımın altını çizer.
22 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
Bu kitabı okumadan önce aşkın insanı mutlu ettiğini düşünürdüm. Okuduktan sonra ise bazen sadece değiştirdiğini düşündüm.
Beyaz Geceler'in konusu aslında oldukça basit. Büyük olaylar yok, karmaşık karakterler yok. Ama Dostoyevski öyle bir duygu yakalamış ki kitabı bitirdiğimde birkaç dakika elimde öylece tuttum.
Özellikle hayal kurmayı seven insanlar bu kitaba dikkat etmeli. Çünkü bazı sayfalarda kendinizi görmek can sıkıcı derecede mümkün.
Kısacık bir kitap ama etkisi birçok kalın romandan daha uzun sürdü bende.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bu kitabı okurken sürekli aynı şeyi düşündüm:
Raskolnikov'un yaptığı şey mi daha korkunçtu, yoksa onu buna götüren düşünceler mi?
Dostoyevski, okuru bir mahkeme salonuna sokmuyor. Tam tersine, yargıç koltuğunu çekip önümüze bırakıyor. Sayfalar boyunca sadece Raskolnikov'u değil, kendi düşüncelerimizi de yargılamaya başlıyoruz.
Kitap bittiğinde olay örgüsünden çok karakterlerin zihninde dolaşan fikirler aklımda kaldı. Bir insan kendini ne kadar haklı görebilir? Bir düşünce, insanı ne kadar ileri götürebilir? Ve gerçekten herkesin aşamayacağı bir vicdan sınırı var mıdır?
Suç ve Ceza'yı güçlü yapan şey cinayet değil. Cinayet birçok romanda var. Güçlü olan şey, Dostoyevski'nin insan zihninin karanlık koridorlarında elinde fener olmadan dolaşabilmesi.
Bu kitabı okuduktan sonra Raskolnikov'u sevmedim, ona hak da vermedim. Ama onu anlamaya çalıştım. Belki de büyük edebiyatın amacı budur: Hak vermek değil, anlamaya zorlamak.
Aradan yıllar geçse de insanların bu kitabı konuşmaya devam etmesinin sebebi hikâyesi değil; insan doğasının bugün de değişmemiş olması.
Bazı kitaplar vardır, bittiğinde sadece kapağını kapatırsınız. Bazıları vardır, sizi kapattığınız yerden uzun süre bırakmaz. Anna Karenina benim için ikinci gruptaydı.
Tolstoy bu kitapta sadece bir aşk hikâyesi anlatmıyor. İnsan ruhunu, toplum baskısını, yalnızlığı, tutkuyu ve insanın kendi içinde verdiği savaşı anlatıyor. Kitabı okurken bazen Anna’ya kızdım, bazen onu çok iyi anladım. Ama en çok da herkesin içinde biraz Anna olduğunu fark ettim.
Kitaptaki karakterler o kadar gerçekti ki hiçbirini “kurgu” gibi hissedemedim. Özellikle Levin karakteri… Tolstoy’un kendi iç dünyasını en çok ona bıraktığını düşündüm. Hayatı sorgulayan, sürekli anlam arayan bir insanın iç sesi gibiydi. Bazı sayfalarda altını çizmekten okumaya ara verdiğim oldu.
Tolstoy’un en büyük gücü bence insanı çıplak haliyle yazabilmesi. Kimse tamamen iyi ya da tamamen kötü değil bu romanda. Herkes kırılıyor, hata yapıyor, seviyor, pişman oluyor. Bu yüzden kitap yıllar geçse de eskimiyor.
Anna Karenina bana göre sadece Tolstoy’un değil, dünya edebiyatının da en güçlü romanlarından biri. Çünkü insan değişse bile duygular değişmiyor. Ve Tolstoy bunu herkesten daha iyi biliyor.
“Mutlu ailelerin hepsi birbirine benzer; her mutsuz ailenin mutsuzluğu kendine göredir.” cümlesiyle başlayan bir kitabın sıradan olma ihtimali zaten yoktu.
Bir çocuk gelişimci olarak şunu çok net söyleyebilirim ki; Çocuk Gelişimi benim için sadece bir ders kitabı değil, aynı zamanda mesleki bakış açımı şekillendiren önemli bir kaynak oldu.
John W. Santrock, çocuk gelişimini ele alırken konuları oldukça sistemli ve anlaşılır bir şekilde sunuyor. Fiziksel gelişimden bilişsel süreçlere, sosyal ve duygusal gelişimden çevresel etkilere kadar geniş bir çerçevede ilerlemesi, kitabı gerçekten kapsamlı kılıyor. Okurken çoğu bilgiyi zaten biliyor olsam bile, bu bilgilerin bu kadar düzenli ve bilimsel temellere dayandırılarak sunulması benim için oldukça değerliydi.
En çok hoşuma giden noktalardan biri, teorik bilgilerin günlük hayatla ilişkilendirilmesiydi. Sınıfta ya da sahada karşılaştığım birçok durumu bu kitap sayesinde daha iyi anlamlandırdığımı fark ettim. Özellikle her çocuğun gelişiminin kendine özgü olduğu vurgusu, mesleki yaklaşımımı daha da güçlendirdi.
Açıkçası bu kitabı okurken sadece bilgi edinmedim; aynı zamanda çocuklara bakış açımın daha bilinçli ve sabırlı bir hale geldiğini hissettim.
Bu alanda okuyan, çalışan ya da kendini geliştirmek isteyen herkesin mutlaka okuması gereken bir eser olduğunu düşünüyorum.
Doris Lessing’in Evlilikler kitabı, evliliği romantize eden kalıpların ötesine geçerek ilişkilerin görünmeyen katmanlarını sorgulayan güçlü bir eser. Kitapta yer alan hikâyeler, kadın-erkek ilişkilerinin yalnızca “birlikte yaşama” halinden ibaret olmadığını; güç dengeleri, beklentiler, hayal kırıklıkları ve bireysel özgürlük arayışlarıyla ne kadar karmaşık bir yapıya sahip olduğunu çarpıcı bir şekilde ortaya koyuyor.
Lessing’in anlatımı oldukça sade ama bir o kadar da derin. Okurken kendinizi bir anda karakterlerin iç dünyasında buluyorsunuz. Özellikle evlilik kurumunun toplum tarafından nasıl şekillendirildiği ve bireylerin bu yapı içinde nasıl sıkıştığı üzerine yaptığı tespitler oldukça etkileyici. Yazar, okura doğrudan mesaj vermekten ziyade, karakterler aracılığıyla düşündürmeyi tercih ediyor.
Kitapta beni en çok etkileyen nokta, ilişkilerdeki “görünmeyen yalnızlık” duygusunun çok gerçekçi bir şekilde aktarılması oldu. Birlikte olan ama aslında birbirine uzak bireyler… Bu durum, günümüz ilişkilerine de fazlasıyla ayna tutuyor.
Kısacası Evlilikler, klasik bir aşk ya da evlilik kitabı değil; aksine bu kavramları sorgulayan, zaman zaman rahatsız eden ama tam da bu yüzden etkileyici olan bir eser. İlişkiler üzerine düşünmeyi sevenler için kesinlikle okunması gereken bir kitap.
