Salime
@sukutsalime
mskü
16 Ekim 2000
52 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Ah Vasya, yufka yüreklim...
Aslında ortada çözülemeyecek bir felaket yoktu. Belki konuşulsa hallolacak, belki bir iki gün içinde unutulacak bir meseleydi.
Belki de mesele olay değildi mesele Vasya'nın ruhuydu. O kadar ince, o kadar alışkın değilmiş ki güzel şeylere... Mutluluk bile ağır geldi ona. Sanki o mutluluğun bir bedeli olması gerekiyor ve Vasya'nın da bunu ödemesi gerekiyormuş gibi.
Vasya' ya çok üzüldüm... ama en derin yerde Arkadi'nin çaresizliği kaldı bende. Dostunun derdine derman bulmaya çalışan koca yürekli Arkadi. Birini sevmek, yanında olmak , çırpınmak... ve yine de onu kendi düşünce bataklığından kurtaramamak. Ve o zaman anlarsın ki bazen de en büyük acı, sevdiğimiz birini kaybederken elimizden hiçbir şeyin gelmemesidir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İlk kez 2019’da üniversite birinci sınıfta çok sevdiğim bir arkadaşımın tavsiyesiyle okumuştum Nietzsche Ağladığında’yı. O zamanlar nedense bu kitabı tekrar okuyacağımı biliyordum sanki. Okuduğum her satıra adeta hayran kalıyordum. Bazen bir sayfayı iki defa okuduğum bile oluyordu.
O zamanlar okuduğumda daha çok olay örgüsü ve karakterlerin dramatik yönü beni etkilemiş olsa da şimdi daha çok felsefik ve psikolojik detayları dikkatimi çekiyor. Önceden fark etmediğim psikolojik nüanslar, karakterlerin içsel çatışmaları daha net görünüyor ve onları anlamaya çalışıyorsun. Karakterlerin psikolojik derinlikleri o kadar iyi anlatılıyor ki hepsine kendilerince hak vermeye başlıyorsun.
Ayrıca Nietzsche ve Breuer’ in her seanstan sonra ayrı ayrı birbirleri hakkındaki görüşlerini not almaları mükemmel bir detay fikrimce. Bu durum iki karakteri de daha iyi analiz etmemize olanak sağlıyor. Sadece konuşulanları değil, aynı zamanda her iki karakterin kendi düşünce ve duygularını nasıl yorumladığını da görebiliyoruz. Aynı olay iki farklı zihin tarafından farklı algılanıyor böylece algı farklılıkları çok güzel ortaya çıkıyor. her iki karakterin terapi boyunca değişimini ve kendileriyle yüzleşmelerini takip etmemizi sağlıyor.
Kitap, okunduğu yaşa ve döneme göre kişide farklı şeyler uyandırıyor, ilk okuduğum zaman çok etkilenmiş olsam da birkaç yıl sonra tekrar okuduğumda farklı anlamlar keşfettim.
Yani özetle; Eğer felsefeye, psikolojiye veya insan ruhunun derinliklerine benim gibi ilgi duyuyorsanız bu kitabı kesinlikle okumalısınız.
Bir ülkenin sıfırdan başlayıp çağdaş bir topluma dönüşme sürecini anlatırken aslında bu süreçte devletin ve toplumun önemli olduğu kadar bireysel dönüşümün de ne kadar önemli olduğunu gösteriyor. Eğitimin sadece okullarda değil hayatın her alanında gerekli olduğu ve bir milletin kurtuluşunun bununla olacağını akılcı fikirleri ile savunan, her döneme ışık tutabilecek rehber niteliğinde bir kitap.
Bazen neyin doğru olduğunu bildiğimiz halde o doğruyu seçmek yerine, sadece kaçmayı seçeriz.
Ve bu kaçış çoğu zaman dışarıdan “görev” gibi görünür ama içten içe bir yorgunluk, bir teslimiyet halidir. Ferdinand kendisi de savaşın anlamsız olduğunu biliyor ve bunu defalarca vurguluyor kitapta. Orada sanatla, hayatla, barışla bağ kurmak istiyor. Ama yine de dönmeyi seçiyor.
Ferdinand’ın en büyük mücadelesi, kendini inkâr etmeden topluma boyun eğip eğemeyeceğidir.
Savaşın anlamsızlığına inanmasına rağmen, mecbur bırakıldığı bir göreve uymak zorunda kalmak gibi bir düşünce onu etkisi altına alıyor. Kitabı okurken hayır geri dönmen, bu şekilde kendinden vazgeçmen gerekmiyor dedim hep içimden ama sonra kitabı bitirince anladım ki Ferdinand, aslında dışsal olarak hiçbir zorlamaya tabi değil İsviçre’de özgür ama zihinsel olarak orada zincirlenmiş.
Ve gerçek özgürlük sadece dışsal zincirlerden değil, içsel zincirlerden de kurtulmaktan geçer. Ferdinand’ın son kararı bunu gösteriyor bence.
Nihal Balboa’nın eğlenceli ve sürükleyici anlatımı kitaba başlar başlamaz seni alıp götürüyor. Bu yüzden kitabı eline aldın mı bir daha bırakmak çok zor. Biraz ara vereyim sonra devam edeyim dersin ama bir bakarsın kitabın sonuna gelmişsin bile. Benim okurken zaman zaman güldüğüm zaman zaman ise ağlamaklı olduğum şahane bir kitap. Ayrılık acısını atlatmaya çalışırken kendini bulan bir kadının hikayesi…
