Hayat,canlılara öncelik tanırdı.Ölenlerin görüntüleri,sesleri,
kokuları,anıları,izleri ağır ağır silinir giderdi.Acı ama galiba başka yolu da yoktu.İnsan pek de vefalı bir varlık değildi.
Kelimeleri bir lodosa serpiştirdim.Lal çocuklar gibi seslendim uçurtmalara.Hayat boğazımda düğümlendi.Sakıncalı tutkularımı mezar taşlarına yazdım.Bu kaçıncı yerle bir oluşu kalbimin?