Gözyaşlarım gülüşlerimin ardına saklanırdı hep, dolup taştılar, suçlu birer firari olmayı seçtiler.
Beklemediğim bir kişiden sokak ortasında şiddet gördüm belki de hafif tartaklanmakti. Bunu bir başkasıyla ne paylaşabiliyorum ne aklımdan, kalbimden çıkarıp atabiliyorum.
Hatırlıyorum da bir kadının, erkek tarafından itilip kakıldigını görüp neden hala o erkekle olduğunu düşünmüştüm. Sanırım düşünmekle kalmayıp yaşamam gerekiyormuş :) Çekirdek bir aile arabadan inip karanlıkta evlerine giderken kadının beni o rencide edici halde görüp görmediği tek düşündüğüm noktaydı.
Ahh yazmamam gereken saçma şeyler yazıp pişmanlığımı yaşayacağım ama içimdeki taşkın ırmak önüne geleni yıkıp geçmeden hafiflemem gerekiyor, sanırım burada random bir karakter olmam biraz da rahat yazmama sebep oluyor 🫥