Gördün mü Kâzım? Her şey mahvoldu. Vaktile gördüğün gibi
sürüklediler ve bitirdiler. Derdin ki batıracaklar ve hayatımızla biz di-
dişeceğiz. Fakat benim hiç bir ümidim kalmadı. Ben kararımı sana söy-
leyeyim mi Kâzım. Köylü olalım. Askerlikten istifa edelim. Senin kaç
liran var. Birleşelim Kâzım ağa İsmet ağa olalım. Çiftçilikle hayatimizi
sürükleyelim.^
— (İsmet ne söylüyorsun dedim. Zannediyor musun ki bizi yaşata-
caklar. Ermeni, Rumlar şarktan, garptan Türk’ü boğacaklardır. Bırak
ki benim bir tarla alacak param yok fakat olsa da ayaklar altında zelilâne
Ölmektense milletimizin bukadar senelik yediğimiz ekmeğini namuskâra-
rane ölmekle ödemek daha çok yakışmaz mı.