Sümeyye Göl
@sumeyyegol
30 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Bu kitabı okumak her yiğidin harcı değil kesinlikle.Oldukça zor okunan ve çok rahatsız edici bir içeriğe sahip.Bilinç akışı tekniği ile yazılmış bu yüzden anlaşılması da epey zaman alıyor.
Romanın baş kahramanı Zebercet,Anayurt Oteli'nin kâtibi,oldukça içe dönük bir karakter,toplumdan soyutlanmış,kimseyle pek alakası olmayan,hayattan bir beklentisi olmayan,bomboş bir insan.Müge Anlı'da duyduğumuz tüyler ürperten suçları işleyen akli dengesi pek yerinde olmayan kişiler var ya hah bildiniz Zebercet onlardan işte.
Zebercet mide bulandırıyor,tiksindirtiyor,okumayı bırakmak istiyorsunuz kitabı bir yandan dur bakalım daha ne kadar sapkınlaşacak diye merak ediyorsunuz ama asla asla sevemiyorsunuz okuduğunuz cümleleri.
Bir dönem "100 Temel Eser" içerisindeymiş Anayurt Oteli okudukça hayretler içinde kaldım.Kitap "100 Temel Eser" içerisinde değil yer almak,bahsi geçemeyecek kadar müstehcen bana kalırsa.
Tavsiye etmiyorum diyemeyeceğim,suçlu,sapkın psikolojisini de irdelemek isteyenler olabilir aramızda.Fakat 22-23 yaşını aşmamış ve kendini sağlam psikolojik durumda hissetmeyenlere kesinlikle önermiyorum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Şeker Portakalı serisinin ikinci kitabı.
Zeze'nin çocukluktan ergenliğe geçiş aşamasına şahit oluyoruz bu kez.Evlatlık verilmiş Zeze,yeni ailesi fazlaca kuralcı ama Zeze'nin hissettiğinin aksine gayet iyi niyetli bir aile esasen.
Zeze yine bildiğimiz gibi,ele avuca sığmıyor,yine öyle yaramazlıkları var ki insan bu yaramazlıkların inanılmaz bir zeka ürünü olduğunu düşünmeden edemiyor.Hayal gücü yine ayyuka çıkmış bir vaziyette.
Zeze'nin hayallerine,hayal kırıklıklarına,duygusallıklarına,hayali arkadaşlarına,ilk aşkına,ilk ayrılığına,doğrularıyla ya da yanlışlarıyla kararlarına seyirci olmak gerçekten güzeldi.Serinin devamını ilerleyen zamanlarda merakla okuyacağım.
Dostoyevski'nin ilk romanıdır İnsancıklar.Henüz 23 yaşında yazdığı bu roman,Dostoyevski'nin büyük bir üne kavuşacağının kanıtıdır aslında.Öyle ki bilindiği üzere Dostoyevski romanını bitirdiğinde ev arkadaşına okutur,arkadaşı da çok heyecanlanarak romanı dönemin yazar ve yayımcısı Nekrasov'a götürür.Nekrasov hayretler içinde okur İnsancıklar'ı,yanındaki eleştirmen Belinski'ye "Yeni bir Gogol doğuyor!" der.
Peki neden bu kadar sevilmiştir İnsancıklar?
Bence nedeni Dostoyevski'nin Varvara Alekseyevna ve Makar Alekseyeviç'in mektuplaşmaları üzerinden toplum sorunlarını oldukça etkili bir biçimde aydınlığa kavuşturmuş olmasıdır.
Makar Alekseyeviç ve Varvara Alekseyevna oldukça yalnız,yoksul ve kimsesizdir.Uzaktan akraba olan bu kimseler komşu olmalarına karşın insanların bakışlarından,yanlış anlamalarından korktuklarından birbirlerine sadece mektup göndererek destek olurlar.Onlar aslında uzaktan uzağa bir ailedir.Birbirlerini derin bir sevgiyle sever,her daim birbirlerine kol kanat gererler.Ne var ki parasızlık,muhtaçlık peşlerini bırakmaz bir türlü.Zaten onları "İnsancıklar" yapan da budur.
Şermin Yaşar'ı ilk okuyuşumdu sanırım son olmayacak,kitabın başından sonuna kadar sanki çayı demlemişim,en yakın arkadaşlarımdan birini çağırmışım,oturmuşuz,demlik üzerine demlik deviriyoruz,bana hikaye üzerine hikaye anlatıyormuş gibi hissettim.Öyle bir dil,öyle yalınlık,öyle sıcaklık.
90'ları hatırladım boyuna hikayeleri okurken,öyle özlemişim ki o tadı almak muhteşem oldu.
Bazı hikayelerindeki aşklar biraz yavan ve gerçek dışı gelse de "Bize Bi' Çay" hikayesi var ki o nasıl bir sevgidir dedim,o sıcaklık geçti bana,kitapta en sevdiğim hikaye şüphesiz o.
Kısaca okuyun,zamana yaya yaya tadını çıkara çıkara okuyun,doksanların dizilerinin tadını alacaksınız hiç şüpheniz olmasın.
Efendim kahramanımız küçüklüğünden beri birtakım rüyalar görmektedir.Çocukken korktuğu bu rüyaların büyüyüp üniversite okurken bir anlamı olduğunu düşünmeye başlar.Rüyalarının yüzyıllar önce daha insan evrimini tamamlayamamışken yaşayan bir atasının yaşantısı olduğunu düşünür.Bu kanıya birçok insanın gördüğü yüksekten boşluğa düşme rüyasının,aslında atalarının düşme korkusundan ileri geldiğini ortaya çıkaran tezlerden varmıştır.Atasının neler yaşadığını bir güzel anlatır.
Aynı zaman dilimi içerisinde birçok insana dönüşen yaratık türü bulunur ki bunlar yırtıcı hayvanlarla mücadele ettiği gibi kendi aralarında da mücadele eder.En gelişmiş tür Ateş Adamlar,hiç gelişememiş Ağaç Adamlar ve kahramanımızın bulunduğu ahali.
Ne yalan söyleyeyim evrime pek sıcak baktığım söylenemez ama önyargılı da değilim bir güzel okudum.Okuduğuma da pişman olmadım.Anlatımı gayet güzel akıp giden,konusu farklı,güzel bir kitaptı.
