sümeyye çolak
@summm
Architect
152 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Dünyayı ışık ve renklerle yeniden kurmaya çalışan insan2025 Okuma Raporları
Hep Kitap’ın ressam ve mimarlardan oluşan 17 kitaplık serisinden biri olan İşte Van Gogh, seride içimden geldiği sırayla okumaya devam ettiğim yolculuğun ara duraklarından. Van Gogh, uzun zamandır etkilendiğim Empresyonist ressamlardan biri. Onun hakkında birçok araştırma ve okuma yapmış, filmlerini ve belgesellerini izlemiş biri olarak bu kitabın sadece bildiklerimi tekrar ettireceğini, yaratıcı grafikleriyle de okuma keyfimi artıracağını düşünüyordum. Ama yanılmışım.
Yazar, Van Gogh’un hayatına bilinenlerin ötesinden, kendi yorumuyla yaklaşmış. Özellikle ressamın Japon kültürüne duyduğu ilgiyi ve bu ilginin sanatına nasıl yansıdığını anlatma biçimini çok sevdim. Japon baskı sanatından ilham aldığı renk düzenleri, sade kompozisyonlar ve doğa tasvirleri, onun eserlerinde yeni bir anlatım dili oluşturmuş. Van Gogh’un Japonya’yı hiç görmemesine rağmen, orayı bir “iç huzur” ülkesi olarak hayal etmesi, benim için kitabın en etkileyici bölümlerinden biriydi.
Pozitif bir dille, eserler üzerinden ilerleyen bu biyografi hem akıcı hem de düşündürücü bir okuma sunuyor. Van Gogh’a bir de bu gözle bakmak, onu yalnızca “trajik bir sanatçı” olarak değil, dünyayı ışık ve renklerle yeniden kurmaya çalışan bir insan olarak görmek için okunmalı; hatta dönüp dönüp bakılmalı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hayat devam ediyor, düşüyor, özlüyor, çabalıyorum2025 Okuma Raporları
Aylin Balbao'nun okuduğum ilk kitabı Bu Hikaye Senden Uzun Osman, herkesin bir şekilde yolu kesişen o ayrılık sonrası süreci, yas ve iyileşme halini gündelik hayatın akışıyla anlatıyor. Yazar sıradan cümlelerle aslında "hayat devam ediyor, ben de bazen düşüyor bazen daha çok özlüyor ama bir şekilde çabalıyorum" demenin bir yolunu bulmuş.
Kitabın, ilişkide geçmişe ve anılara saplanmak yerine gündelik hayata odaklanma biçimini sevdim. Sayfalar ilerledikçe, karakterin yaşadıklarından anlamlar çıkarıp sonunda "iyi ki ayrıldık" diyebilmesi bana çok tanıdık bir yerden geldi. Başlarda cümlelerin sonunda sürekli "Osman" geçmesi ve bazı tekrarlar bende kitabı yarım bırakma isteği uyandırsa da, iyi ki devam etmişim diyorum.
Kısacası hepimizin içinde bir yerlerde kendini bulacağı, tek oturuşta okunabilen ama sonrasında insanı uzun uzun düşündüren bir yolculuk...
Eksik Kalan AnlatıResim
Kitap, Osman Hamdi Bey’in babasından başlayarak hayatına ve eserlerine didaktik bir şekilde odaklanmayı amaçlıyor. Ancak anlatım boyunca sık sık akış kesiliyor, verilen bilgiler yüzeysel ve üstünkörü kalıyor. Örneğin, kitabın başında ressamın evliliklerinden ve çocuklarından yalnızca bilgilendirme amacıyla bahsediliyor; fakat devamında bu olayların onun duygularına, sanatına ya da eserlerine nasıl yansıdığına dair bir hikâyeleştirme yapılmıyor.
Okurken, Osmanlıca kelimelerle dolu yoğun bir tarih anlatısının içinde ressamın iç dünyasına, özel hayatına ulaşmakta oldukça zorlanıyorsunuz. Kitabın ilk yarısı böylece yorucu bir okuma deneyimine dönüşüyor. İkinci yarıda eserlerine yer verilmiş olsa da, bu kez de kronolojik bir bütünlük sağlanmadığı için Osman Hamdi Bey’in sanatındaki gelişimi ve dönüşümü geriye doğru, ölümünden doğumuna ilerleyen bir sıra içinde takip etmek zorunda kalıyoruz.
Osman Hamdi Bey, yalnızca resim sanatıyla değil, arkeolojiye ve eğitime yaptığı katkılarla da döneminin önemli isimlerindendir. Nemrut Dağı arkeolojik kazılarından Sanayi Nefise Mektebi’nin kuruluşuna kadar pek çok yeniliğe öncülük etmiştir. Böylesine önemli bir sanatçının hayatının ve eserlerinin bu kadar eksik ve okuması güç bir şekilde aktarılması, benim için can sıkıcı bir durum. Daha derinlikli, akıcı ve hikâyeleştirilmiş anlatımların var olduğuna inanıyorum.
Kitap iki kısımdan oluşuyor. İlk kısım yazarın 20'li yaşlarında Adolf Hitler dönemindeki esir kampından anılara, parçalara yer veriyor. Bu kısımı oldukça akıcı, kolay okunabilen ve esir kampından fazlaca rahatsız edici ayrıntı vermemesiyle başarılı buldum. Ancak ikinci kısım çok sıradan. Sanki hiçbir şey anlatmıyor gibi. Özellikle yazarın hastalarından verdiği küçük örnekler sanki insanların yıllarca yaşadığı problemlerin, korkuların çözümü bu kadar kolay ve hızlı çözüme sahipmiş gibi anlatılmış. Bana hastalarının hayatına sihirli değnek dokumdurmuş hissi verdi ve maalesef yetersiz buldum. Belki döneminde etkileyiciydi ancak şu an kolay okunabilirliği ve 2. Dünya Savaşı'nın zulümlerinden dolayı üne sahip olduğunu düşünüyorum. Popüler kültür diye belki hızlıca okunabilir.
Detaylı ama herkese hitap eden, renklendirilmiş bilgi kaynağı
Bu kitapla yolum bir kütüphanede kesişti ve yüksek yapılara ilgi duyduğum için hemen göz atmaya başladım. Kitap elinize alır almaz size ağırlığıyla bir şeyler anlatıyor. Sayfalarının kuşe kağıt oluşu her bir fotoğrafın renkli baskısı diagramlardan kaçılmaması ve içinde hem herkese hitap eden hem de mesleki olarak özet ama yeterli bilgilerin toplanmış olması ile beni çok etkiledi. Başlangıçta ilk gökdelenler ve gökdelen kavramının gelişiminden bahsederken daha sonrasında temel çeşitleri ve inşaat tekniklerinden bahseden yazar, tüm bu bilgi aktarımından sonra her bir yapıyı büyük bir detay ve özenle işlemiş. Asansörlerin saniyedeki hızından tutun projede bulunan şirketlerin mail adresleri ve telefon numaralarına kadar. Dönüp dönüp bakmalık, aklına takılan şeyi kütüphanenden bu kitabı çekip bulmak bir eser.