Bazen anlayamıyorum, ben onu böyle çok, böyle içten sevdigim, ondan başka hiçbir şeyi görmedigim halde nasıl oluyor da, başkalarını seviyor, sevebiliyor!
Kelimeden önce de yalnızlık vardı ve kelimeden sonra da var olmaya devam etti yalnızlık. Kelimenin bittiği yerde başladı, kelime söylenmeden önce başladı. Kelimeler yalnızlığı unutturdu ve yalnızlık kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde. Kelimeler yalnızlığı anlattı ve yalnızlığın içinde eriyip kayboldu. Yalnız kelimeler acıyı dindirdi ve kelimeler insanın aklına geldikçe yalnızlık büyüdü, dayanılmaz oldu...