Hiç var olmaması gereken biri gibi hissediyorum kendimi.Neden hayatta kaldım?Herkesin yerini bulup oturduğu kalabalık bir sofrada , ayakta kalmış gibi hissediyorum.
Aslında fena konuşmamış şopenhaver.Ezberlemiştim bir cümlesini.Diyordu ki:’Kim ne derse desin , mutlu insanın en mutlu anı, uykuya daldığı andır ve mutsuz insanın en mutsuz anı ise uykudan uyandığı andır.