Ayşe Akgün
@sunset_a
205 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Ayşe Akgün
, bir kitap okuduPuan vermedi·268 syf.·
1 saatte okudu
·Okunma: 03 Ekim 2024 01:21
·2024 30. kitabı
Reklam
Eylülde sanki bahara hasret çeken mahsun bir tazelik,sanki üzerine çöken kışın,kendini yok etmek isteyen sonbaharın aksine kalıcı olmak,tekrar bahar olmak mücadelesi vardır.Fakat bunun için muhtaç olduğu şeylerden mahrum olmaktan başka kendisinde de dayanacak güç kalmamış ve tabiat bunu anlamış gibi acı bir keder ve tefekkürle,üzerine çöken tenhalığın,matemin acıklı sonuyla düşünüyor;sanki ne kadar uğraşırsa uğraşsın ne kadar dayanırsa dayansın,kışın kazanacağını,artık her şeyin,bir ümidin bittiğini,buna tahammül gerektiğini anlamaktan dolayı bir ümitsizlikle ağlıyordur.Ne renk,ne koku…İşte yaprakkat ölüyor…Rüzgar insafsız,yağmur inatçı,her şey çürüyor,oh,her şey çürüyor…
Ve insana güvenilir kalplere sığınma ihtiyacı veren bu hava içinde Necip,karşısında gözleri bir hüzün ve şiir damlasıyla ıslanmış,dalmış görünen Suat’a bakarak ,onu hiç görülmemiş bir güzellikle görerek,tutkusunu birden son ateş derecesine çıkaran bir cazibe hissediyor,ona nasıl kırılmaz bağlarla nasıl dehşetli bir şekilde bağlı olduğunu kalbine hücum eden helecandan,sadece ona bakmak helecanından anlıyordu ve bunu çoğaltmak için gibi en küçük yüz çizgilerine kadar dikkat edip cazibesini arttırmak isteyerek,içinden onun ateşlerini çoğaltıp ölerek yaşamak istiyordu.Ona hayatın en can yakıcı,en dehşetli saadeti bu hal gibi geliyor,ancak şimdi,hayatının hep zevke ve hazlara müptela geçen senelerinde,ancak şu saatlerde hayatımı yaşıyorum hissi geliyordu.
Ah, bu dünyada ki herkes kendini,sadece kendini,hatta başkalarının zararına olarak kendini mi düşünürdü?
Gece o kadar güzel ki istifade etmemek cinayet sayılır.