Galiba mühim olan birine her şeyi tüm açıklığıyla söylemek ve onun hakkında her şeyi öğrenmek değil ,birbirinin zaaflarını ,korkularını bilip dürtmeden ,yaralamadan ,kanatmadan,kabullenmeyi becermek.Şu hayatta hepimizin istediği omzumuzda sıcak bir el ve kulağımızda yumuşak bir ses: “Geçecek.”
Bütün vedalar zordur.Bütün kopuşlarda öyle.Bazen olmayacak şeylere alışırız.Tutunmaya çalışırı.Sonra bir yerde omuzlarımız düşer,beceremeyeceğimizi anlarız.O vakit kesip atmak gerekir.Ya onlar gider ya biz bırakırız.Esasında ikisi de aynı şeydir.Koparsın ve canın yanar,böyledir.
Hiçbir şey söylemeden bakmıştım yüzüne.İkimizde farklı sebeplerle,yarın yok ama şimdi var ve şimdi harikulade bir şey der gibi, anlamanın sularında yumuşayarak sıcacık gülümsemiştik birbirimize.