Stoacılar başlarına gelen kötü olayları ya da edindikleri kötü tecrübeleri,kendilerini geliştirmek için birer fırsat olarak görürler.Bu konuyla ilgili Epiktetos şöyle söylemiş:”Istırap yaşamdaki olaylardan değil,onları değerlendirme biçimimizden ortaya çıkar.
İstenilen şey ne olursa olsun,elde edildikten sonra tüm cazibesini yitirir.Arzu nesnesine duyulan tutkunun ve heyecanın sürebilmesi için onun tamamlanması değil, eksik bir halde olması gerekir.
“Sadece gelecekteki mutluluğumuzun hayalini kurarken gerçekten mutlu oluruz.”derken Pascal’ın anlatmak istediği de buydu.Yani işin özü şu:İnsanın bir şey istemesi,arzu ettiği şeye doğru uzanması güzeldir,ancak onu avuçlarının içine alması felaketi olur bazen.Çünkü önemli ve güzel olan varış noktası değil,yolun kendisidir.