...Kendini birden, tanımadığı, nasıl geldiğini bilmediği bir şehirde bulan bir yolcu gibiyim; ve belleğini yitiren, uzun süre bir başkası olarak yaşayan insanları düşünüyorum. Ben de çok uzun bir süreden beri bir başkasıydım ve bugün bir köprünün tam ortasında Irmağa eğilmiş olarak uyanıyorum, şimdiye kadar olmuş olduğum her şeyden daha sağlam biçimde var olduğunu biliyorum. Ne var ki şehir bana yabancı, sokakları tanımıyorum, çektiğim acının ilacı yok.
Ve ben ,ölü geçmişimin içinden geçerek hesaplarımı hatasız yapıyor,faturalarımı düzenliyorum .Kendimi yeniden eritiyor , kendi içimde kayboluyor ,kendimi dünya işleriyle henüz kirlenmediğim, her gizeme ,her geleceğe açık olduğum o uzak gündüzleri unutuyorum