Yeni arkadaş topluluğunda kendimi sürekli yalnız ve ötekilerden farklı hissettiğim ölçüde, topluluktan yakayı sıyırabilmem de güçleşiyordu. Kafayı çekmeler ve palavra sıkmalar gerçekten bana zevk vermemiş miydi? Şu anda doğrusu kesin bir şey söyleyemeyeceğim. Her seferinde tatsız bir takım sonuçlar üzerinde hissediyordum. Yaptığım her şeyi, kendimi zorla işin bir sonucuydu. Yaptıklarım yapmam gereken şeylerde; çünkü başka türlü nasıl davranacağımı bilmiyordum. Uzun süreli yalnızlıklar dan beni sürekli bir gerilim içinde tutan bir sürü ince utanç dolu içtenlikle duygulardan, ikide bir kafamı üşüşen o narin sevgi düşüncelerinden korkuyordum.

"kimseyle hiçbir konuda yaris halinde degilim. kimseden
akill, kimseden güzel, kimseden iyi olma gibi bir iddiam
yok. kimse için en degilim. daha degilim. bu devasa
iddiasizligin bana verdigi özgürlügün hastasiyim."