“Ne kadar çok uyudum! Sırf tembellik bu yaptığım. Kalkıp ne kadar çok iş yapabilirdim oysa, bunca vakti heba ettim!” diye düşünmek, kalktığımız andan itibaren hiçbir işe yaramıyor ve hiçbir zaman da işe yaramayacak. Olmuşa hayıflanmak, şu an yaptığımız bir şey ve şimdiyi ele geçiriyor, şimdiyi yönetebilmemizi engelliyor. Bu şekilde boşa harcandığını düşündüğümüz vakitleri aklımızdan çıkarmayı öğrenmemiz, olmuş olana karşı kendimize yaklaşımımızı olumlu ve şefkatli bir yönde değiştirmemiz gerek. Olmuş olanı suçluluk duymadan, öz-şefkatle kabul edebildiğimiz ölçüde irademizle harekete geçmemiz de kolaylaşacak.