Sez ️
@supermassive16
Lüksün gürültüsü çok, hesabı zor olur. Ben sade bir yaşamın, asudeliğine talibim.
Şu anda okuduğu kitap
Aşktan korkmak yaşamdan korkmaktır ve yaşamdan korkan herkes dörtte üç ölmüş demektir.
İnsanlar birbirine en çok hangi anlarda yakın hisseder?
Bunu düşündükçe fark ediyorum ki, yakınlık sadece kelimelerle ya da sessizlikle sınırlı bir şey değil. Belki de gerçek yakınlık, iki ruhun birbirine dokunabildiği her anın içinde saklı. Uzun sohbetlerde, kendimizi açmanın, en derin duygularımızı paylaşmanın bir sıcaklığı vardır. Birinin bizi gerçekten dinlediğini, yargısızca anladığını hissettiğimizde, aramızda görünmez ama güçlü bir bağ kurulur. Kahkahaların arasında, çocukluk anılarımızı anlatırken ya da hayallerimizi paylaşırken, sanki iç dünyamızda bir pencere açılır ve karşımızdaki insan oradan içeri girer.
Ama bir de sessizlik var… Hani bazen kelimelere ihtiyaç duymadığımız, yan yana otururken bile sanki içimizde konuştuğumuz anlar. Birinin yanında hiçbir şey söylemeden durabilmek, sessizliği rahatsız edici değil de huzur verici bulmak, belki de en büyük yakınlıktır. Sessizlik, kelimelerin yetmediği yerde içimizdeki bağın kendini göstermesidir. Yorucu bir günün ardından bir fincan çay eşliğinde yan yana oturmak, bir manzaraya birlikte dalıp gitmek ya da bir kaybın hüznünü paylaşırken gözlerle anlaşmak… İşte bunlar, sessizliğin içindeki en derin yakınlık anlarıdır.
Sanırım insanın ruhunu en çok besleyen şey, hem uzun sohbetlerde hem de derin sessizliklerde kaybolmadan, ikisini de paylaşabildiği bir dostluğa sahip olmaktır. Çünkü gerçek yakınlık, ne sadece sözlerde ne de sadece sessizlikte gizlidir; o, paylaşılabilen her anın içinde büyüyen bir duygudur.
Hayatı anlamak zorunda değilsin. Yaşaman yeterli.
"Kendime yalnızlıktan daha iyi bir dost bulamadım."
yıllar sonra, bir gün fark ettim: hayat aslında o büyük anlardan değil, fark edemediğimiz küçük kırılmalardan oluşuyor. bir gülümseme, bir veda, belki bir yanlış anlaşılma… ve işte biz, o kırılmaların toplamıyız.
