A Critical Review of Humankind
Rutger Bregman’s book Humankind is one of the books that questions negative ideas about human nature and makes readers think. For many years, many people believed that humans are naturally selfish, bad, and only care about themselves. However, Bregman does not agree with this idea. According to him, human nature is not as dark as people think. Instead, people are more willing to help each other, understand others’ feelings, and do good things. In the book, the author supports these ideas with many examples from wars, psychology experiments, history, and biology. One of the best parts of the book is that it gives hope about humanity. Still, when I finished the book, I did not only feel admiration. On one side, I was happy to read it because it made me think differently. On the other side, some of the author’s ideas felt too optimistic to me. Because of this, the book was both interesting and questionable for me.
One of the strongest parts of the book is that it makes people question ideas about human nature that many accept without thinking. Today, we often see violence, murder, wars, and fights on television, social media, and in the news. After some time, people start to believe that the world is full of bad people. At this point, Bregman asks an important question: If humans were really bad by nature, how could societies survive for so many years? A big part of human history was shaped by helping each other, working together, and surviving together. From this side, the writer’s ideas are important and meaningful.
His ideas against the belief that humans are naturally wild are especially interesting. Today, when someone behaves badly, people sometimes say, “Did you grow up in a cave?” However, Bregman says that hunter-gatherer societies were not as violent as many
sıfır beklentiyle on üzerinden on bir deneyim yaşamak1000Kitap
Selamlar, bu kitap hakkında konuşmaya ihtiyacım var. Çünkü hem en güzelinden ters köşe yedim, hem ağladım ve bittiğinde de öyle bir boşluğa düştüm ki anlatamam...
İncelemede spoiler olmaz diye düşünüyorum yani gönül rahatlığıyla okuyabilirsiniz.
Şimdii konumuzla bir başlayalım. 6 genç arkadaş bahar tatili için 9,5 metrelik bir karavanla yola çıkıyorlar. Ama kamp alanına giderken yanlış yola giriyor ve kayboluyorlar. Önce bir tekerlekleri ardından da hepsi patlayınca bunun bir tesadüf olmadığını anlamaları çok uzun sürmüyor. Bu 6 gencimiz dışarıda bir keskin nişancı varken 9,5 metrelik karavana hapsoluyorlar. Keskin nişancının aralarından birinde olduğunu söylediği ve istediği bir sır var ve bu sırrı verene kadar oradan çıkamayacaklar. (Yani en azından canlı çıkamayacaklar.)
Zaten konusunun bile yeterince ilgi çekici olduğunu düşünüyorum. Üstüne gizem gerilim türünde olan bu roman beni hem gerdi hem de yoğun bir merak hissi yaşattı. Yazarın okuduğum ilk kitabıydı ama kurgu ve yazım dilini çok başarılı bulduğum için 
İyi Bir Kızın Cinayet Rehberi serisini de mutlaka okumak istiyorum.
Düşüncelerime gelirsek eğer... Bu kitabın orjinal baskısında adı "Five Survive" ve bu baskısının arka kapağında da bahsedildiği üzere biz bir karakterimizi kaybedeceğimizi bilerek okuyoruz. Bu da açıkçası okurken ki gerginliğimi ve merakımı arttırdı. Sürekli kendime birinin öleceğini ve çok bağlanmamam gerektiğini hatırlatsam da öyle bi bağlandım ki karakterlere... bu da benim hatam. Laf onlardan açılmışken karakterlerden de bahsetmeden geçmeyelim (karakterler hakkında kitabın sonundan, kaybettiğimiz karakterden ve sırdan bağımsız olarak düşüncelerimi belirteceğim yani tamamen spoilersız):
Ana karakterimiz Red, düşünceleri çok karmaşık ve mental anlamda zor dönemler geçiren bir karakter. Zihninin içine
İyi Bir Kızın Cinayet Rehberi serisini de mutlaka okumak istiyorum.
Düşüncelerime gelirsek eğer... Bu kitabın orjinal baskısında adı "Five Survive" ve bu baskısının arka kapağında da bahsedildiği üzere biz bir karakterimizi kaybedeceğimizi bilerek okuyoruz. Bu da açıkçası okurken ki gerginliğimi ve merakımı arttırdı. Sürekli kendime birinin öleceğini ve çok bağlanmamam gerektiğini hatırlatsam da öyle bi bağlandım ki karakterlere... bu da benim hatam. Laf onlardan açılmışken karakterlerden de bahsetmeden geçmeyelim (karakterler hakkında kitabın sonundan, kaybettiğimiz karakterden ve sırdan bağımsız olarak düşüncelerimi belirteceğim yani tamamen spoilersız):
Ana karakterimiz Red, düşünceleri çok karmaşık ve mental anlamda zor dönemler geçiren bir karakter. Zihninin içine
Jonathan Livingston Seagull by Richard Bach may appear to be a simple story about a bird, but it develops into a layered allegory about individuality, freedom, and spiritual growth. Jonathan, unlike the rest of his flock, is not satisfied with living only to eat and survive. He becomes obsessed with flight not as a tool, but as a way of reaching perfection and understanding something greater about existence itself.
This desire isolates him. The flock, representing conformity and societal limitation, rejects him for refusing to follow its narrow rules. His exile symbolizes the cost of individuality: those who question norms are often cast out. Yet this separation is also what allows Jonathan to grow. Freed from the expectations of others, he pushes himself further and eventually reaches a higher level of existence, where he learns that true perfection is not just physical but spiritual.
Flight becomes the central symbol of the story. It represents self-discovery, discipline, and transcendence. The sky stands for infinite possibility, suggesting that limits are not absolute but largely self-imposed. Jonathan’s journey reflects the pursuit of self-actualization, the idea that fulfillment comes from realizing one’s full potential.
At the same time, the story strongly echoes Biblical patterns, especially those associated with Jesus Christ. Jonathan is rejected by his community, ascends to a higher plane of understanding, and returns as a teacher. He gathers followers and teaches them that they, too, can overcome their limitations. Like Christ, he emphasizes growth, belief, and a deeper understanding of existence.
However, Bach reinterprets these ideas in a more philosophical and less doctrinal way. There is no focus on sin or divine judgment. Instead, the central
Léon l’Africain is one of those rare historical novels that feels both intimate and epic at the same time. Written as a fictional memoir, the book tells the story of Hasan al-Wazzan, a real historical figure who later became known in Europe as Leo Africanus. He was born in Granada at the time of its fall, traveled across North Africa and the Middle East, was captured by pirates, and eventually lived in Rome. His life alone sounds like fiction but it isn’t.
That’s part of what makes this novel so powerful: it’s based on a real person who truly moved between civilizations during a time of huge political and religious change. Through his eyes, we witness the fall of Muslim Spain, the cultural richness of Fez, the tensions within the Islamic world, and the Renaissance atmosphere of Rome. Instead of presenting history as a dry list of dates and events, Maalouf lets us experience it through emotions, relationships, and personal dilemmas.
The novel explores themes of identity, exile, belonging, and cultural hybridity. Hasan doesn’t fully belong anywhere, not in Granada after its fall, not entirely in Fez, and not even in Rome where he adapts to survive. His shifting identity raises questions that still feel relevant today: Are we defined by religion? By nationality? By language? Or are we something more fluid?
What I really appreciate about this book is how smoothly history is blended into the narrative. You learn about political struggles, trade routes, religious conflicts, and intellectual life almost without noticing that you’re “studying.” If someone doesn’t enjoy reading history books, this novel is a perfect alternative. It teaches history through story. The facts are there, but they’re alive attached to characters you care about.
Maalouf’s writing style is
Formula 1: En hızlı mı en zor mu en iyisi mi?
Stuart Codling bize yalnızca bir sporun perde arkasını değil, insanın sınırlarla olan ilişkisini anlatır. Bu kitap, hızın romantize edildiği bir anlatıdan çok uzakta durur; aksine, hızın bedelini, baskının ağırlığını ve rekabetin insani tarafını gözler önüne serer.
Okurken fark ediyorsunuz ki Formula 1 burada sadece pistte yaşananlardan ibaret değildir. Codling, pilotları ve takım yöneticilerini birer “kahraman” gibi sunmak yerine, onları zaafları, korkuları ve çelişkileriyle ele alıyor. Kazanma arzusunun, saniyelerle ölçülen bir dünyada nasıl bir psikolojik yük hâline geldiğini satır aralarında hissettirir. Bu yönüyle kitap, motor sporlarına ilgi duymayan bir okura bile insan hikâyesi sunabilecek bir derinliğe sahip.
Benim için kitabın en çarpıcı tarafı, başarı kavramının sorgulanış biçimi oldu. Codling, zaferlerin arkasındaki yalnızlığı, başarısızlığın ise çoğu zaman sessizce yaşandığını anlatır. Kameraların kapandığı, alkışların sustuğu anlarda geriye kalan şey; stres, belirsizlik ve “bir sonraki yarışta ne olacak?” sorusudur. Bu da kitabı yalnızca bir Formula 1 anlatısı olmaktan çıkarıp, modern rekabet dünyasına dair evrensel bir metne dönüştürür.
Stuart Codling ’in dili akıcı ama mesafelidir; okuru duygulandırmak için zorlamaz. Tam tersine, olayları olduğu gibi aktararak duygunun kendiliğinden oluşmasına izin verir. Bu da anlatıyı daha sahici kılar. Kitabı okurken bir yandan pistteki gürültüyü hissederken, diğer yandan kulislerdeki sessiz gerilimi duyarsınız.
The Formula 1 Drive to Survive Unofficial Companion, hız tutkusunun ardındaki insanî bedeli anlamak isteyenler için güçlü bir okuma deneyimi sunar. Codling’in kalemiyle Formula 1, yalnızca “en hızlıların sporu” değil; aynı zamanda dayanıklılığın, psikolojik direncin ve insan kalabilmenin sınandığı bir arena hâline gelir. Kitap bittiğinde geriye kalan şey,
Stuart Codling bize yalnızca bir sporun perde arkasını değil, insanın sınırlarla olan ilişkisini anlatır. Bu kitap, hızın romantize edildiği bir anlatıdan çok uzakta durur; aksine, hızın bedelini, baskının ağırlığını ve rekabetin insani tarafını gözler önüne serer.
Okurken fark ediyorsunuz ki Formula 1 burada sadece pistte yaşananlardan ibaret değildir. Codling, pilotları ve takım yöneticilerini birer “kahraman” gibi sunmak yerine, onları zaafları, korkuları ve çelişkileriyle ele alıyor. Kazanma arzusunun, saniyelerle ölçülen bir dünyada nasıl bir psikolojik yük hâline geldiğini satır aralarında hissettirir. Bu yönüyle kitap, motor sporlarına ilgi duymayan bir okura bile insan hikâyesi sunabilecek bir derinliğe sahip.
Benim için kitabın en çarpıcı tarafı, başarı kavramının sorgulanış biçimi oldu. Codling, zaferlerin arkasındaki yalnızlığı, başarısızlığın ise çoğu zaman sessizce yaşandığını anlatır. Kameraların kapandığı, alkışların sustuğu anlarda geriye kalan şey; stres, belirsizlik ve “bir sonraki yarışta ne olacak?” sorusudur. Bu da kitabı yalnızca bir Formula 1 anlatısı olmaktan çıkarıp, modern rekabet dünyasına dair evrensel bir metne dönüştürür.
Stuart Codling ’in dili akıcı ama mesafelidir; okuru duygulandırmak için zorlamaz. Tam tersine, olayları olduğu gibi aktararak duygunun kendiliğinden oluşmasına izin verir. Bu da anlatıyı daha sahici kılar. Kitabı okurken bir yandan pistteki gürültüyü hissederken, diğer yandan kulislerdeki sessiz gerilimi duyarsınız.
The Formula 1 Drive to Survive Unofficial Companion, hız tutkusunun ardındaki insanî bedeli anlamak isteyenler için güçlü bir okuma deneyimi sunar. Codling’in kalemiyle Formula 1, yalnızca “en hızlıların sporu” değil; aynı zamanda dayanıklılığın, psikolojik direncin ve insan kalabilmenin sınandığı bir arena hâline gelir. Kitap bittiğinde geriye kalan şey,The Formula 1 Drive to Survive Unofficial CompanionStuart Codling · Motorbooks Publishing · 20232 okunma
Puan vermedi·248 syf.·
2025 20. kitabı
(English below)
[Türkçe]
Kitapta, 1989’da başlayıp 1997’de Arnavutluk’ta iç savaşın patlak verdiği döneme kadar, bir çocuğun gözünden rejim değişikliğine, liberal ekonomiye geçişe ve tanıdığı dünyanın altüst oluşuna tanıklık ediyoruz. Ailesinin bile hayatta kalmak adına farklı yüzlerini gösterdiği bu dönemde, başlığında da söylendiği gibi “her şeyin parçalandığı” bir süreçte büyüyen yazarın hikâyesine eşlik ediyoruz.
Kitap boyunca tekrar tekrar vurgulanan önemli bir tema var: özgürlük kavramı. Hem komünist hem liberal sistemin özgürlük anlayışları birbirinden farklı ama yazar, her iki sistemin de gerçek özgürlüğü sunamadığını, kendi içinde çelişkiler barındırdığını gösteriyor. Bu, okuyucuyu düşündüren güçlü bir ikilem yaratıyor.
Son bölümlerde ise iç savaşın gölgesinde, ailesinden ayrı düşmüş bir çocuğun korkularını doğrudan o dönemlerde tuttuğu günlüklerden okuyoruz. Bunların bir kurgu değil, gerçek bir çocuğun yaşanmış duyguları olduğunu bilmek insanın içini acıtıyor. Tıpkı günümüzde olduğu gibi… Savaşlardan uzak, çocukların özgürce büyüyebildiği bir dünya dileğiyle.
Günümüz dünyasıyla, ülkemizle o kadar benzerlikleri var ki, altını çizdiğim o kadar çok satır oldu ki. İçtenlikle okumanızı tavsiye ederim.
[English]
The book takes us through the years from 1989 to 1997, a period when civil war broke out in Albania, as seen through the eyes of a child. We witness the collapse of a familiar world as the country shifts from a communist regime to a liberal economy. During this time, even the child’s own family reveals unexpected sides of themselves in order to survive. As the title suggests, we accompany the author through a coming-of-age journey in a world that’s falling apart.
A central theme that is repeatedly emphasized throughout the book is the concept of freedom.
