Hiç değilse insan, bu iki kere ikiden daima ürkmüştür; ben hala ürküyorum. İnsan bütün ömrünü iki kere iki peşinde geçirir, bu uğurda denizler aşar, hayatını harcar, fakat yemin ederim, arayıp gerçekten elde etmekten korkar. Çünkü onu bulur bulmaz artık erişecek şeyi kalmayacağını bilmektedir.
[12] Ruhun küresi, kendisi dışında bir şeye doğru taşmadığı, kendi içine çekilmediği, genişlemediği, bozulmadığı müddetçe şeklini korur, etrafına ışık saçar ve bu ışık vasıtasıyla her şeyin ve kendisinin içindeki gerçeği görür.