Bazen bir kitapta, bir zamanlar kafanızdan geçmiş, belirsiz bir düşünceye, uzaktan gelen, en ince duygunuzun ortaya serilişi gibi olan, kararmış bir benzetmeye rastladığınız oldu mu hiç?
..günler birbirini kovalarken, kışın ardından bahar, yazın ardından güz derken, yavaş yavaş, parça parça aktı, geçti, gitti. Ancak, ne bileyim dipte her zaman bir şeyler kalır.. Bir ağırlık, şurada, göğsün üstünde! Ama ne yapalım, kader böyle.