Kardeşimin Hikayesi öyle bir kitaptı ki, okurken durup soluklanmam gerekti. Sindire sindire ilerledim, çünkü bazı satırlar öyle kolayca geçip gidilecek gibi değildi. Bazen gözlerimi kitaptan kaldırıp boşluğa baktım, bazen iç çekerek sayfaları çevirdim.
Her Livaneli kitabında derin bir yolculuğa çıkarım ama bu bambaşkaydı. Bu kez yalnızca bir hikâye okumadım, onun içinde kayboldum. “Ben ne okudum?” sorusu zihnimde yankılanırken, bazı cümlelerin içimde bir yerlere çarptığını hissettim. Son sayfayı kapattığımda bittiğini biliyordum ama içimde bir şeyler hâlâ devam ediyordu. Ve o an, okuduklarımla beraber ağlamak istedim.
Kardeşimin Hikayesi, Zülfü Livaneli’nin psikolojik derinliği ve gizemi ustalıkla harmanladığı bir roman. Hikâye, küçük bir sahil kasabasında işlenen bir cinayetle başlıyor. Gazeteci bir genç kadın, bu olayın izini sürerken, kasabanın gizemli karakterlerinden biri olan emekli mühendis ile tanışıyor. Adam, kadına kendi hikayesini anlatmaya başlıyor ve okur olarak biz de bu anlatının içine çekiliyoruz.
Roman, yalnızlık, aşk ve insan doğasının karanlık taraflarına dair derin sorgulamalar içeriyor. Anlatıcı karakterin dünyaya bakışı, onun geçmişiyle kurduğu ilişki ve olaylara dair soğukkanlı yorumları, okuru bir yandan büyülerken bir yandan da rahatsız edici bir gerçeklikle yüzleştiriyor. Ve elbette Livaneli’nin en büyük ustalığı burada da devreye giriyor: Hikâye ilerledikçe gerçek ile kurgu arasındaki sınır bulanıklaşıyor.
Sonu, tüm hikâyeyi yeniden gözden geçirmeye zorlayan türden… Kitabı bitirdiğinizde geriye dönüp satır aralarına gizlenen ipuçlarını keşfetmek istiyorsunuz. İşte tam da bu yüzden, Kardeşimin Hikayesi sadece okunup biten bir roman değil; bir süre zihninizde yankılanmaya devam eden bir deneyim.
Reklam
İlk okuduğum zaman bambaşka bir kapıdan içeri girdiğimi hissetmiştim, duygularım taze mi diye bakmak için tekrar okuduğum da o kapıdan hiç çıkmadığımı gördüm. Son sayfasında yaşadığım o boşluk aylar geçmesine rağmen çok tazeymiş. Dili günümüze göre hâlâ biraz ağır olsa da Feride’nin yaşadığı her şeyi bizimde yaşamamızı sağlayacak kadar güçlü. Olay örgüsü, o dönem ve karakterler tam ince ince işlenmiş. Lütfen dizisini izleyip önyargılı olarak yaklaşmayın, dizi kitabın yanında geçemez. Hatta okuyacaksanız ve önce diziyi izlediyseniz tüm hepsini unutmaya çalışarak okumaya başlayın. Şimdiden okuyan, okuyacak olan varsa böyle bir kitapta buluştuğumuz için çok mutluyum. Canım Reşat Nuri Güntekin.
Yazarı tanıdığım ilk kitap. Çok şey hissettirdi bana, çok yerde durup kendimi sorguladım. Eksik olan, fazla olan çok his varmış içimde bunu çok daha iyi gördüm. Betimlemeleri, üslubu her şeyiyle beni içine çekti. Kitabı okurken yorulmadım ama hızlıca okuyup aradan çıkarmakta istemedim. Yolculuklar da muhakkak yanıma aldım sanırım bu yüzden bana fazla anlamı geldi. Ev hayali ile yola düşmek. Bir gün kendi evimde Seher gibi yuva kurma dileğiyle.
En yakın arkadaşım, canım Zeynep sayesinde kitaplığıma şüphesiz düşünmeden eklediğim bir kitap oldu. Daha önce Küçük Yuvarlak Taşlar’ı okumuş bizim evin bir yanması olduğunu görünce çok etkilenmiştim. Bu kitabı da aynı beklenti içinde alıp yanılmadığı görerek okudum. Bana yine aynı samimiyette, tanıdık geldi. Sanki Handan yanımdan geçerken yüzü parıldayan o kadındı. Selim, Aliye, Selma, teyze kedi Latife hepsini tanıyordum hayatın bir yerlerinden. Hepsini görmüş, yolda geçerken kafa selamı vermiş, başını okşamıştım o kedinin. Böylesine günlük hayatın bir yansıması olan bir öykü kitabı okumak isteyen herkese ilk tavsiyelerim arasındadır. Temiz bir üslup, karakterler çok iyi yansıtılmış ve dahası duygular çok ince işlenmiş. Hiçbir ayrıntı atlanmadan, sakince anlatılmış. Beklentisiz ama derin. Gürültüsüz bir kitaptı. Biraz dinlenmek adına harika bir kaçış yoluydu benim için. Başta Melisa Kesmez, sonrasında Zeynep’e çok teşekkür ederim. Okuyacak olan herkese umarım harika bir yolculuk olur, benim hikayeme benziyor diyebilirsiniz. Başımıza gelen hiçbir sevinç, üzüntü yahut ne olursa olsun yalnız değiliz yaşarken. Evimizin adresleri farklı olsa bile pencere yine biraz nefes alırım umuduyla açılıyormuş. Benzer hayatlarımız ve ortak acılarımız varmış. Bunu bana tekrar hatırlattığı için bu güzel kitabı hep en güzel şekilde saklayacağım. İyi okumalar.
