"benim zavallı akdikenciklerim" diyordum, "siz beni hiç üzmediniz! ben de sizi ölünceye dek seveceğim." gözyaşlarımı siliyor, büyüyünce diğer insanlar gibi saçma sapan bir hayat sürmeyeceğime, paris'teyken bile, bahar mevsiminde ziyaretlere gidip aptal konuşmalar dinlemek yerine, kırlara gidip ilk akdikenleri göreceğime söz veriyordum kendilerine.